Wellicht zullen er mensen zijn die dit artikel met een aantal grote vraagtekens lezen en denken “First Look? Het was toch Gameplay?”. Vorig jaar was er inderdaad een show genaamd Gameplay, maar dit jaar is er gekozen voor een andere opzet, andere locatie en dus ook een nieuwe naam. First Look heet Nederlands nieuwste en grootste evenement op het gebied van games en is ditmaal dus al in september gehouden. Ideaal, want de meeste interessante games komen in November en December uit. Dat wil dus zeggen dat we nu dus daadwerkelijk een hoop games spelen nog vóór dat ze uit zijn! Mede om die reden was Wii-DS er uiteraard bij om verslag te doen van deze show en onze belevenissen delen we graag met jullie!

Amsterdam
Half zes opstaan, de trein van half zeven nemen richting Amsterdam om daar samen met een collega aanwezig te zijn tijdens de persuurtjes van First Look. Zo begon de dag voor Duncan en ik, beide moesten ver reizen, maar je moet er natuurlijk wel wat over hebben. Dat merkten we al helemaal onderweg naar de First Look zelf. Voor ons zuiderlingen komt Amsterdam toch wel ietwat vreemd en vijandig over, desalniettemin hebben wij onze angsten even aan de kant geschoven en zijn we op weg gegaan naar (het is of dit of 'richting First Look gaan') First Look. Hetgeen lastiger bleek dan verwacht, Amsterdam blijkt namelijk één groot bouwterrein te zijn en het vinden van de juiste tram duurde even. Kennelijk waren we niet de enige die niet zo veel snapte van onze hoofdstad, zo kwamen we onderweg nog een verdwaalde medewerker van First Look tegen die samen met ons richting het evenement is gegaan. Verwachtingen waren er eigenlijk niet, immers is First Look een totaal nieuw evenement. Van tevoren werd wel aangekondigd dat de opzet kleiner zou zijn en dat we van te voren een kort praatje over de game-industrie zouden krijgen, dus daar konden we ons op voorbereiden.

Eenmaal daar aangekomen stonden we in een redelijk korte rij, met enkel mensen van de pers, waar we eventjes moesten wachten tot 9 uur totdat we ons konden aanmelden. Het leek even wat uit te gaan lopen, omdat er na 9 uur nog steeds vrij weinig gebeurde. Dit was echter het werk van twee rare personen met beide een ‘gamersdag’ T-shirt. Beide waren te stom om door te lopen toen het 9 uur was en stonden vrolijk de boel enkele minuten op te houden. De ingang was gelukkig groot genoeg om langs die twee te lopen, hetgeen dus ook gebeurde naderhand. Eenmaal binnen moesten we gelijk door naar de theaterzaal. We konden eventjes kijken naar alle stand, maar vrijwel alles moest nog aangesloten worden. Eenmaal in de theaterzaal konden we plaatsnemen in een soort van bioscoopstoeltje. Voor ons was een podium, rechts van ons een muur en links van ons heel buizensysteem. Je leest het goed, buizensysteem. Het was wel duidelijk dat dit dus geen normale theaterzaal was. Hoe dan ook, ’t ging uiteindelijk allemaal om de presentatie, die ons even moest bezighouden zodat alle stands konden worden aangesloten. Deze presentatie was helaas alles behalve boeiend. Er werd ons verteld dat de game-industrie aan het groeien is in zowel het binnen- als - buitenland en om dat duidelijk te maken werden er getalletjes en een filmpje van een aantal games gebruikt. Het kon simpelweg niet echt boeien, gelukkig dat het na een half uurtje alweer voorbij was en we eindelijk de games konden gaan spelen!

/files/DSCN2716.JPG width=450 border=0]

Veranderingen
Net als onze collega’s van andere sites en magazines besloten we daarom direct naar de zaal te gaan lopen. Een grappig gezicht, want enkele mensen renden werkelijk richting de zaal alsof ze de trein moesten halen. We besloten als eerste even een rondje te gaan lopen door de zaal en er vielen gelijk een aantal vernieuwingen op. Zo waren de boothbabes in tegenstelling tot de ‘grote’ E3 aanwezig, was het evenement minder luid dan voorgaande jaren (hoewel er nog steeds behoorlijk veel lawaai was), waren er een stuk minder goodies dan gewend en het evenement was opmerkelijk klein. Van te voren wisten we dat het niet zo groot zou zijn als de Gameplay, maar zó klein hadden we nou ook weer niet verwacht. Dit was voor ons tijdens de persuurtjes geen probleem, maar toen het reguliere publiek er ook in kon, werd dit toch wel een nadeel. Een kleine ruimte betekent namelijk ook weinig stands, wat op daaropvolgend weer weinig demo-pods betekent. Zo kende de Nintendo-stand nog geen tien Wii-systemen en waren alle Nintendo DS’en bevestigd aan één kleine ronde tafel met in het midden een dame die iedereen uitleg kon geven bij de games. Hoewel Nintendo dus niet heel veel had staan, was het wel een interessante stand. De games die ze er hadden, waren immers vrijwel allemaal nog niet uit. Zo konden we op de Wii games testen als Wii Music, Animal Crossing en Trauma Center 2. De DS had toekomsttoppers als Professor Layton en de nieuwe Kirby. Het enige wat niet getest kon worden was het drum gedeelte van Wii Music. Er was wel een podium waarop je kon zien hoe het werkte. Een dame deed immers continu voor hoe het spel werkte, maar spelen mocht het publiek echter niet. Toch bleef ze wel volhouden dat het heel leuk en makkelijk was, want ‘zelfs zij kon het’. Of dat betekend dat iedere josti zich thuis kan vinden in dit spel is onduidelijk, ze liet namelijk niet heel veel van haar kunsten zien. Toch mocht dat de pret niet drukken, Wii Music was namelijk één van de grote meevallers van de show. Waar wij in eerste instantie een simpel spelletje verwachtte waar we zo op uitgekeken waren, werden wij verrast met een grappige en verslavende game. Mede door het feit dat er toch geen mensen achter ons stonden, konden we meerdere liedjes van de game proberen en sommige zelfs overdoen. Het bleef immers leuk om de game met telkens een ander instrument te spelen.