Silent Hill: Shattered Memories Preview | 04 oktober 2009 22:32 | Auteur: Quint

Met een bonzend hoofd, mogelijke koorts, een brak gevoel en een droge mond stond ik met de Wii Remote in de hand Konami’s nieuwste griezelavontuur in de Silent Hill-serie, Shattered Memories, uit te proberen in een uiterst gezellig ‘tuinhuisje’. Een veel te gezellige omgeving om zo’n game te testen als je het mij vraagt. Zeker wanneer je mede-redactie-lid behoorlijk luid “HALLO ALLEMAAL!!! IK BEN THEUN VAN WII-DS EN IK HEB NET DE WII GEFIXED!!!! BEN IK NU NIET SUPERCOOL?!” door de kamer loopt te schreeuwen, is het nogal moeilijk je te concentreren. Ach, de tegenstrijdigheid – ik een kater, hij plaatselijk aangeschoten – had tegelijkertijd ook wel wat.

Maar goed, to the point. Silent Hill: Shattered Memories wordt geleid door het verhaal van de eerste Silent Hill, maar kent een hoop zijtakken, nieuwe gesprekken met personages en nieuwe gameplay-elementen. Het feit dat dit voor velen nu al een game is in het rijtje van “gemakkelijke PS2/PSP-port” (de game komt daar immers ook op uit) is niet terecht, want in dit geval was de game juist oorspronkelijk exclusief voor de Wii bedoeld. Dit is dan ook duidelijk te merken als je aan het spel begint.

Silent Hill
Je bent Harry Mason, een man die na een auto-ongeluk zijn dochter kwijt blijkt te zijn. Je bent beland in het dorpje Silent Hill; een dorpje dat er nogal grauw en grijzig uitziet, mede dankzij de sneeuwval die daar een belangrijk element van tekent. Je gaat op zoek naar je dochter, maar komt er al gauw achter dat er iets niet klopt. Binnen no-time hoor je vreemd gekraak uit je mobiel komen, zie je geesten op schommels zitten, ontmoet je vreemde personages en word je achtervolgd door demonen. Dit klinkt allemaal wat heftiger dan het is, want grotendeels ren je weg als een mietje.

SilentHillSM_ss1


Want dat is waar het in Silent Hill: Shattered Memories om draait. Harry is nogal een loser: hij heeft niets anders op zak dan een zaklamp en een multifunctioneel mobieltje. Deze zaklamp komt goed van pas in het donkere Silent Hill en kun je zorgvuldig besturen door met de Wii Remote rond te zwiepen. De Nunchuk dient als loopaandrijver en hier en daar wordt er een knopje gebruikt om een bepaalde actie te activeren zoals het openen van een deur. Zoals gezegd ben je op zoek naar je dochter en dit doe je uiterst voorzichtig. In een third-person view verken je het griezelige dorpje waarbij je regelmatig op vreemde dingen stuit. Gelukkig biedt je mobiel negen van de tien keer uitkomst. Zie je een waas over de schommel hangen? Welnu, maak een foto met je telefoon en je ziet zowaar de geest van een meisje. Vervolgens word je gebeld door deze geest (de techniek staat voor niets tegenwoordig) en om te antwoorden zul je de Wii Remote als een echte telefoon tegen je oor aan moeten houden. Een erg leuk concept, ware het niet dat ik helemaal niets verstond van wat dat zielige meisje nu zei. Ik verstond iets in de trend van “My Daddy balbalbfejbdfbkj”. Ik heb het denk ik wel tien keer opnieuw beluisterd, maar ik moest uiteindelijk concluderen dat het speakertje in de Wii Remote kwalitatief tekort schiet voor zulke doeleinden. Zonde, want het concept deed me even verbazen op het gebied van originaliteit.

SilentHillSM_ss3


Wat verder het doel was met dat meisje op de schommel was me onduidelijk, dus zette ik mijn zoektocht maar voort. Het kan goed zijn dat dit Harry's dochter was en dat dat voor een schok-effect moest zorgen bij de speler, maar ik vatte hem niet. Het bleek verder niet essentieel, want ik kon ongestoord verder. Voor mijn gevoel ging dit verder gaan echter behoorlijk sloom, want er gebeurde helemaal niets. Mij werd echter beloofd dat de actie snel zou beginnen. Met deze woorden in mijn achterhoofd kwam ik terecht bij een zogenaamde puzzel die compleet verpest werd door een lelijke oranje pijl die in de lucht hing, welke mij duidelijk maakte waar ik iets moest onderzoeken. Lekker overdreven en onnodig, want ik had liever gehad dat ik daar zelf achterkwam.

Shotgun?
“Waar is mijn shotgun en wanneer kan ik zombies neerknallen?” was mijn volgende vraag, maar het antwoord was “Je hebt geen wapens en dus moet je wegrennen als je een vijand tegenkomt.” Bizar. Ik zit hier een horrorgame te spelen, Silent Hill notabene, en ik heb geen wapens? Het zal wel. Ik greep mijn telefoon erbij en gebruikte de map-functie om te zien waar ik heen moest. Nog een nadeel: Harry kan niet rennen indien hij de telefoon aan het aflezen is. Sterker nog: hij loopt langzamer dan ooit tevoren en dat kun je niet veranderen. Echt ontzettend vervelend! Ik werd er zo ongeduldig van, dat ik de map wegstopte en nooit meer gebruikte. Kon ik tenminste rennen: het spel was al zo sloom.

SilentHillSM_ss4


Toen ik op het punt stond de game neer te leggen met de conclusie “er gebeurt helemaal niets en ik val bijna in slaap”, begon de actie. Nouja, ‘actie’….hier komt het mieterige gebeuren waar ik het eerder over had om de hoek kijken. Zoals gezegd heeft Harry geen wapens en dus kun je niets anders dan wegrennen indien er vijanden op je afkomen. Om de één of andere reden wordt het stadje omgetoverd tot een ware nachtmerrie waarbij jouw eigen demonen je komen halen. De reden hiervoor ontschoot mij in de demo, maar hier begon Silent Hill pas echt, dus ik vond het allemaal best. Het gevolg was dat ik achtervolgd werd door een tiental demonen, waarvan ik kon ontkomen door een uitgestippelde route te volgen. Deze route werd aangegeven door een blauwe gloed op randen en deuren. Dit betekende dat ik ergens op moest klimmen of door een bepaalde deur moest gaan. Met de zaklamp in de hand, ren je door het ganze Silent Hill-land, waarbij je deuren met een enkele druk op de knop openslaat zodat je je snelheid niet verliest. Ook afgronden worden overwonnen door een getimede sprong te maken. Is Silent Hill nu opeens een platformer geworden? Nee joh, want terwijl je aan het wegrennen bent, komen demonen je ook tegemoet. Deze demonen zien er bijzonder lelijk uit – zowel grafisch als daadwerkelijk physiek – en hebben de neiging bovenop je te springen. Om ze van je af te slaan begin je als een spast met de Wii Remote en Nunchuk te zwiepen. De richting waarin je dit doet, hangt van de kant af waarvan het beest je aanvalt. Springt hij op je rug, dan zwiep je naar achteren, spring hij van voren, dan naar voren, etc. Het was behoorlijk intensief en ik had weer dat sullige gevoel wat ik bij Wii-games liever niet heb. Na een hoop geren, gezwiep en gepuf bleek ik een behoorlijke tijd in rondjes te hebben gelopen. Die blauwe gloed bleek geen garantie voor de goede richting. In één kamer hadden immers drie deuren een blauwe gloed, dus het is dan aan de speler willekeurig een deur te kiezen. Hierbij ontschoot mij gelijk het hele doel van die blauwe gloed, maar dat kan ook aan mij liggen.

SilentHillSM_ss10


Spanning?
Ik moet zeggen dat de spanning wel aanwezig was, maar de verwarring en de “hoezo moet ik steeds wegrennen?”-gedachte speelde bij mij de dominante rol. Hierdoor kon ik de game moeilijk serieus nemen en toen ik ook nog in rondjes bleek te lopen, gaf ik het op. Sowieso werd ik bedolven door tien demonen die ik onmogelijk van me af kon schudden, dus Harry legde ook nog eens het loodje. Een respawn aan het begin van de achtervolging was voor mij genoeg reden om te stoppen met de demo. Ik had het wel gezien.

Grafisch had ik het ook wel gezien. Het spel is niet bepaald hoogstaand en kent vooral simpele, grijze tinten. Nu is dat natuurlijk niet verkeerd, want de game straalt hierdoor wel ‘horror’ uit, maar de details missen. Vele textures zijn hoekig en omgevingen zijn behoorlijk statisch. Het geluid zorgt voor de nodige spanning, maar als ik het geluid van het speakertje van de Wii Remote mee moet tellen, krijgt dat nu al een onvoldoende. Een beetje een gemengd gevoel dus.

SilentHillSM_ss5



Voorlopige conclusie
Voor mij persoonlijk bracht de demo van Shattered Memories niet de spanning die ik verwachtte van een nieuw deel in de Silent Hill-serie. Het gegeven dat je bij een confrontatie met een vijand steeds moet wegrennen, doet veel afbreuk aan die tensie. Je kunt vijanden van je afschudden – zij het op een zeer actieve en overdreven wijze met de Wii Remote en Nunchuk – en bent dus niet genoodzaakt snel te handelen met een shotgun of iets dergelijks. Schrikmomenten heb ik dan ook niet meegemaakt. De demo liet verder een paar leuke gameplay-elementen zien, zoals het nemen van foto’s en het bellen van geesten, maar de Wii liet hierbij haar gebreken duidelijk merken die het spel een vies nasmaakje meegaven. Hetgeen dat goed werkt – het verkennen van je omgeving met de Wii Remote als zaklamp – was voor mijn doen te langzaam en kende in de demo ook amper een doel. Het spel rust vooral op het wegrennen voor de vijand en Konami herbevestigde dit met de woorden: “Het wegrennen wordt steeds spannender en moeilijker!”. De vraag is echter of we daar wel op zitten te wachten.
Next articleEpic Mickey onthuld Previous articleKonami After Gamescom Borrel

Reacties van gebruikers

Avatar
Gebruiker 16232 | 05 oktober 2009 01:23 | #182582
Net als manhunt dus, te lelijk en saai om boeiend te blijven. Jammer, er zijn te weinig goeie horrorgames op de wii, en de goeie die er zijn zijn allemaal onrails of gamecube ports.
Avatar
melv1995 | 05 oktober 2009 14:52 | #182583
hij is vet hoor deze game
Avatar
Captain-Retardo | 05 oktober 2009 20:43 | #182593
Bizar. Ik zit hier een horrorgame te spelen, Silent Hill notabene, en ik heb geen wapens?


Silent Hill heeft nooit om wapens en combat gedraaid.
Avatar
Quint | 05 oktober 2009 21:28 | #182597
Bizar. Ik zit hier een horrorgame te spelen, Silent Hill notabene, en ik heb geen wapens?


Silent Hill heeft nooit om wapens en combat gedraaid.

Hoe kun je dat nu weer stellen na Silent Hill 3 met het epische gevecht tegen Pyramid Head?
Avatar
Captain-Retardo | 05 oktober 2009 22:10 | #182599
Bizar. Ik zit hier een horrorgame te spelen, Silent Hill notabene, en ik heb geen wapens?


Silent Hill heeft nooit om wapens en combat gedraaid.

Hoe kun je dat nu weer stellen na Silent Hill 3 met het epische gevecht tegen Pyramid Head?


Je zit in bijna elke Silent Hill met bijna geen ammo en alleen een koevoet op zak.Deel 4 en deel 5 niet gespeeld,maar daar heb ik volgens mij ook niet veel aan gemist.
Avatar
Quint | 05 oktober 2009 22:14 | #182600
Bizar. Ik zit hier een horrorgame te spelen, Silent Hill notabene, en ik heb geen wapens?


Silent Hill heeft nooit om wapens en combat gedraaid.

Hoe kun je dat nu weer stellen na Silent Hill 3 met het epische gevecht tegen Pyramid Head?


Je zit in bijna elke Silent Hill met bijna geen ammo en alleen een koevoet op zak.Deel 4 en deel 5 niet gespeeld,maar daar heb ik volgens mij ook niet veel aan gemist.
Ja, maar juist dat kleine gegeven geeft je een compleet andere gamebelevenis en dat kenmerkte Silent Hill over het algemeen. Het feit dat je nu helemaal niets hebt en alleen kunt wegrennen is compleet anders.
Avatar
Pierz | 05 oktober 2009 23:34 | #182603
Hmm jammer hoor, hij leek me grafisch juist wel ok (als je de teasers bekijkt). Ik ben wel weer toe aan een goeie horror game, maar het gemis aan wapens lijkt mij een killer voor de gameplay. Wat is er nou lekkerder dan na een schrikmoment je shotgun leeg pompen!
Avatar
Dinalfos | 06 oktober 2009 11:08 | #182606
Lol, Silent Hill games hebben volop combat. Maar dat is altijd zo lachwekkend waardeloos uitgevoerd, dat ik er geen gebruik van durf te maken. Het werkt toch alleen maar tegen je.

Plaats een reactie

Log in of registreer een account om een reactie te kunnen plaatsen.

Silent Hill Shattered Memories

Platform: Wii
Genre: Psycho Horror
Ontwikkelaar: Climax Studios
Uitgever: Konami
Aantal spelers lokaal: 1
Online-ondersteuning: Nee
Releasedatum: 26 februari 2010

Screenshots