Hideo Kojima zat eens op een morgen in zijn neus te peuteren. “Met de Metal Gear serie en Castlevania serie verloopt alles gladjes!”, zo dacht hij. Hij pakte zijn pen en zette ‘iets’ op papier. De telefoon ging en het papiertje belandde zonder pardon in de prullenmand. Een schoonmaker van Konami vond het papiertje en sloot zichzelf op in zijn kantoor. “Ik ga het geheim van Kojima ontdekken!” De collega’s van de enthousiaste Konami medewerker keken vol bewondering hoe de ontwerper aan de slag ging met de krabbel van Hideo Kojima.

Hij wist echter niet dat de legendarische Japanse designer probeerde om met enkele krassen zijn pen weer aan het schrijven te krijgen. Een behoorlijke flater aan de kant van de Konami medewerker die de krabbels verkeerd interpreteerde, doordraaide en uiteindelijk een paar maanden later een verschrikkelijk slecht, lelijk en bovenal saai product afleverde: Ant Nation!


Hideo Kojima is 'not amused'

Ant Nation
Het verhaal van de game zelf kent weinig gelijkenis met de echte motivatie achter de titel. Immers krijg je een aantal stilstaande plaatjes te zien van een ‘crisis’. Je ziet niet wat er gebeurt of wat er nu zo verschrikkelijk is, maar kennelijk zijn er rode mieren op de planeet. De zogenaamde alien mieren. Racisme is echter een eigenschap van de mens en niet van insect en dier. Een gekke professor zonder naam creërt daarom een mierenkolonie met een afkeur voor andere insecten. Het is ongetwijfeld een fascist die met zijn eigen mini-Gestapo de wereld wil overnemen. Zo, nu kan niemand zeggen dat ik jullie niet gewaarschuwd heb!

Het ‘spel’ is een reeks uitdagingen voor mieren. De mieren zijn in dit geval niet meer dan kleine zwarte stipjes die je aanvoert door vlaggetjes te plaatsen in een kale spelwereld die bestaat uit een enkel scherm. Je bestuurt de game daarom volledig met de stylus. Je moet met de werkmieren twee belangrijke materie verzamelen. De eerste is de belangrijkste levensbehoefte van iedere mier: suiker. Je krijgt suiker door je mieren naar suikerklontjes of snoepjes te sturen die willekeurig op het beeld verschijnen. Zo nu en dan moet je een blaadje aan de kant schuiven, waar waarempel een suikerklontje onder ligt! De verassing is immens groot bij ieder suikerklontje dat je ontdekt mits je last hebt van Alzheimer.



Als je het tergend langzame proces van het suiker verzamelen wilt versnellen zul je meer mieren nodig hebben. Je kunt met de tweede belangrijke essentie van de mier, energie, meer kamers in je mierenhoop bouwen. De mierenhoop staat op het bovenste scherm en met een knopje om de schermen te verwisselen heb je volledige controle over je stronthoop inclusief de mieren. Met de nadruk op ‘stronthoop’ want zelfs dit ‘gameplay’ element in de meest abstracte betekenis van het woord dat je kunt bedenken, is niet goed uitgewerkt. Je mieren kunnen slechts één kamer tegelijk bouwen. Je ziet hoe de zwarte stipjes van een kale tunnel een kaal bolletje maken om in te leven. Het proces gaat zo traag als dikke stront die een uitweg zoekt door een rietje in het laboratorium van de eerste genoemde professor. De voorgaande zin biedt meer entertainment en waar voor je geld dan Ant Nation.

Capitulatie van de Ant Nation
Afijn, je kunt ook vechten! Het wordt echter nog niet interessant, want het vechten gaat op dezelfde manier. Je pakt een vlaggetje en plaatst het in dit geval bij een kever, vlieg of de rode stipjes. De vechtmieren komen nu uit de hoop gekropen. De zwarte mieren redden de planeet van godless communism in de vorm van rode mieren. Je ziet hoe de stipjes naar elkaar toe bewegen en verdwijnen. Een leuke optie is het vergrootglas. Haal het tevoorschijn en je ziet het lelijkste 3D model van een mier sinds Doom programmeur John Carmack per ongeluk op zijn toetsenbord nieste.

Ik wil niet eens beginnen over de muziek. Het is te beschamend voor woorden. Het deuntje dat door moet gaan voor muziek herhaalt zich binnen tien seconden. De overige ‘geluiden’ zijn verschrikkelijk. Met name het irritante gepiep van de mieren als ze weer eens “joepie!” een suikerklontje hebben gevonden. Met vrijwel geen geluidseffecten, graphics, muziek of gameplay is Ant Nation eigenlijk niets.



Net wanneer je denkt alles gehad te hebben, kom je erachter dat het spel dozen heeft waar missies in verstopt zijn. De missies zijn korte uitdagingen met de ‘gameplay’ uit het hoofdspel. Je verdient er de energie mee om je mierenhoop te vergroten. Een missie of een invasie uit naam van de “War on Terror”? Zijn de mieren geen nieuw gekloonde Neo-Nazi’s, Ronald Reagan aanhangers, maar juist moderne conservatieven uit de Verenigde Staten? Zijn de alien mieren wellicht rood, omdat ze lid zijn van Al-Qaida?

Conclusie
Ant Nation is geen spel. Het is een mislukt experiment uit Guantanamo Bay. Een nieuwe marteltechniek om gameverslaving op te lossen. De game heeft vrijwel geen graphics, muziek of gameplay. Het heeft geen enkele goede kwaliteit en geen enkele vorm van inhoud. Het doet niets goed en niets nieuws. De game is innovatief en baanbrekend op het gebied van saaiheid.