Met Metroid: Other M nemen Nintendo, D-Rockets en Team Ninja ongekend veel risico. Het team beloofde een nieuwe manier van story-telling, geadvanceerde gameplay-systemen en het ware Metroid gevoel. Metroid: Other M heeft daardoor twee kanten gekregen en dat komt niet alleen door de propvolle dual-layer disk waar de game op geleverd wordt.

Metroid: Other M is het directe vervolg op Super Metroid. De Space Pirates, Metroids, Ridley en Mother Brain zijn samen met de planeet Zebes opgeblazen. Samus heeft haar missie succesvol afgerond, maar iets knaagt aan haar. De baby-Metroid die Samus als zijn moeder breschouwde in Metroid II: The Return of Samus, spatte boven haar hoofd uiteen na een lange strijd met Mother Brain. Samus keert moe en voldaan terug naar de Galactic Federation en als ze vervolgens een S.O.S. oproep krijgt met het codewoord “Baby’s Cry”, twijfelt ze geen moment en zet ze koers naar het mysterieuze Bottle Ship.



High-Tech NES game
Het verhaal van Metroid Other M wordt vertolkt door Samus zelf die met monologen de speler op de hoogte houdt over haar gevoelens en de missie. Tijdens het avontuur wordt ze bijgestaan door een groep soldaten van de Galactic Federation die net zoals Samus reageren op de S.O.S. oproep. Het toeval wil dat Samus de soldaten goed kent en daardoor de opdrachten van Commander Adam Malkovich opvolgt. In Metroid: Other M bepaalt hij welke power-ups en krachten wel en niet door Samus en de federation-leden gebruikt mogen worden. Net zoals in Metroid Fusion verplaatst Samus zich van Navigation Room naar Navigation Room. De kamers dienen als save-points en iedere keer als je een Navigation Room bereikt, mag je een nieuw gedeelte van het immense Bottle Ship onderzoeken.

Metroid: Other M kent een groot aantal verschillende gameplay-elementen. Men heeft getracht om de klassieke Metroid gameplay te combineren met de gevechtsstijl van Ninja Gaiden. Daarnaast zijn de first-person elementen overduidelijk geïnspireerd door Metroid Prime. Bovendien zijn er momenten waarbij men gebruik maakt van de over-the-shoulder cam die Resident Evil 4 introduceerde. Kortom, het is een combinatie van gameplay-mechanieken die wonder boven wonder werken. De game maakt daarbij alleen gebruik van de Wii Remote die je naar het scherm kunt richten om van perspectief te wisselen. De spelcamera werkt volledig automatisch en het schieten in third-person wordt bijgestaan door een auto-aim. De director van de game, Yoshio Sakamoto, noemt Metroid: Other M een high-tech NES game en dat is de beste omschrijving.



De game is snel en dynamisch. Samus schiet en springt zonder vertraging als je op de knoppen drukt en sprint in een stevig tempo door het ruimtestation. Wall-jumps en andere moves behoren tot haar standaard bewegingspakket. Als je wordt aangevallen kun je met de juiste vierpuntdruktoets-timing wegduiken of met een volledig opgeladen beam een vijand op spectaculaire wijze vernietigen. De animaties van Samus zijn erg flashy: ze maakt salto’s, schopt aliens omver en verandert sierlijk van richting. Het is niet zo vreemd dat Nintendo Team Ninja koos om mee te helpen aan het ontwikkelen van een action-game. Immers zijn er op dat vakgebied weinig andere ontwikkelaars van dit niveau. Aan de andere kant is het opmerkelijk dat Nintendo besloot om hen een Metroid-game te laten bouwen: men is niet in staat om de andere gameplay-elementen net zo overtuigend neer te zetten.

Retro Studios vs. Team Ninja
Neem nu bijvoorbeeld het first-person schieten. Samus kan niet bewegen in deze mode en je kunt het min of meer zien als een extra move tijdens het vechten. In de first-person mode moet je de B-knop inhouden om rond te kijken en dezelfde B-knop gebruiken om je vizier vast te zetten op vijanden of objecten, zodat je een raket kunt schieten. Het werkt naar behoren als je rustig op zoek bent naar een geheime doorgang, maar tijdens de gevechten kun je vaak niet snel genoeg reageren. Om de boel nog enigszins speelbaar te houden, is er een slow-motion effect ingebouwd welke wordt geactiveerd wanneer je op het juiste moment wisselt van perspectief. Dit is echter verre van een perfecte oplossing. Zodra je de wereld door de ogen van Samus bekijkt, zet je als fan al snel in je hoofd de knop om naar Metroid Prime en dan komen ook de andere tekortkomingen van Metroid: Other M bovendrijven. Een vergelijkbaar element is de morphball die in de Metroid Prime Trilogy te pas en te onpas gebruikt werd. In de trilogie moest je de meest gevaarlijke capriolen uithalen met het balletje. Metroid: Other M komt met dit element niet verder dan een rechte gang of hier en daar een kier in de omgeving.



Een lineaire Metroid is op zich al een bittere pil die verwerkt moet worden, maar Team Ninja en Nintendo slagen er helaas ook niet in om van het rechtlijnige pad een spannende achtbaanrit te maken. De omgevingen van Metroid: Other M zijn strak vormgegeven met felle lichten, reflecterende randen en talloze details. Het Bottle Ship bevat verschillende sectoren met ieder een eigen stijl. Zo is er een bosgebied met de nodige flora en fauna, maar tussen het rennen, richten en rollen door valt op hoe kunstmatig iedere omgeving is vormgegeven. De kamers zijn vrijwel allemaal symmetrisch en deuren blijven soms gedurende het hele spel gesloten. De omgevingen zijn gelukkig wel gevuld met verborgen items die soms erg lastig verstopt zijn. Wanneer je echter alle vijanden in een kamer verslaat, krijg je te zien waar het item ligt. Hierdoor is het zoeken naar Missle Tanks en Energy Capsules niet zo tijdrovend als in andere Metroid-delen, maar het gevoel van voldoening is daardoor ook nagenoeg verdwenen. Een nieuwe toevoeging zijn de Energy Parts die vergelijkbaar zijn met de ‘pieces of heart’ uit The Legend of Zelda. Een viertal Energy Parts levert een nieuwe Energy Capsule op. In het kaartscherm kun je per sector zien welk percentage je van de items gevonden hebt.

Projectie en reflectie
Een aantal kamers in Metroid: Other M is aanzienlijk groter van formaat. Het zijn de zogenaamde Projection Rooms die de show stelen. De projector kan aan en uit worden gezet, waardoor de kamers een dubbele lay-out hebben. Het levert soms een uitdagende puzzel op. De moeilijkheid en spanning zit hem desondanks voornamelijk in de gevechten en dan met name in de confrontaties met hoofdbazen. Metroid: Other M bevat mini-bosses en volwaardige bosses. De aliens, monsters en robots vergen meestal het uiterste van de krachten van Samus. De game wordt in de eerste drie uur moeilijker en moeilijker, maar terwijl de vijanden grotendeels hetzelfde blijven, wordt Samus zelf steeds sterker. De balans is hierdoor al snel zoek en in de laatste gedeeltes van de game is een tocht door het ruimtestation al snel saai. Het teruglopen en onderzoeken van gebieden werkt ook minder vloeiend dan je van een Metroid-game mag verwachten. Met name de latere gebieden van de game vergen soms wat laadtijden die storend en zonder waarschuwing de actie onderbreken.



Je hebt het wellicht al door: Metroid: Other M is niet de ultieme Metroid-ervaring, maar de game afschrijven is ook geen optie. De prachtige CG-filmpjes geven het Metroid-universum kleur en het verhaal is spannend genoeg om door te blijven spelen. Tegenover alle negatieve punten staat een groot aantal positieve punten. De game heeft momenten, scenes en scenario’s die de verwachtingen ver overtreffen. De Metroid-fans zullen in hun nopjes zijn met alle verwijzingen en terugkerende elementen. De spelers die voor het eerst met Metroid in aanraking komen, kijken helemaal hun ogen uit tijdens het beste wat Other M te bieden heeft. Het is moeilijk om een game met zoveel tegenstrijdigheden te beoordelen. Neem nu de muziek: aan de ene kant hoor je in het spel niet meer dan spannende achtergronddeuntjes, maar aan de andere kant zijn er in de menu’s en filmpjes orkestrale versies van de beste Metroid-nummers te vinden. Je vraagt je door dit soort dingen op het ene moment af of Metroid: Other M misschien beter als film uitgebracht had kunnen worden, terwijl je je op andere momenten stoort aan de cheesy teksten en slechte voice-acting. De grommende aliens en andere geluidseffecten brengen het ruimtestation tot leven. Metroid: Other M moet het echter stellen zonder een aantal iconische Metroid-geluiden. Zo is het geluid bij het vinden van een item aangepast. Een verandering die voor menig Metroid-fan tot aan het einde van de game blijft opvallen. De grafische motor van het spel tovert moeiteloos de meest groteske wezens op het scherm, maar dit gaat soms gepaard met storende haperingen.



See you next Mission!
Een lichtpunt in de duisternis van het Bottle Ship zijn de coole moves die Samus in huis heeft. In tegenstelling tot eerdere Metroid-delen wordt in Metroid: Other M iedere power-up optimaal benut. De beams hebben aparte eigenschappen, zoals ijs en de mogelijkheid om door glas te schieten. Daarnaast maakt de game veelvuldig gebruik van de Shinespark die normaal gesproken alleen door echte Metroid-veteranen uit de kast wordt gehaald. Metroid: Other M is daardoor nog steeds verslavend en spectaculair om te spelen, mits je je niet stoort aan Team Ninja's en Nintendo's interpretatie van ‘Where’s Waldo’. Op bepaalde momenten in de game wordt de first-person mode verplicht geactiveerd. Je moet vervolgens de omgeving afspeuren naar een hint of clue, maar men geeft nooit een indicatie of tip over het object of de substantie die je zoekt. Het kan een nagenoeg onzichtbare vlek zijn op de grond of een persoon die vanuit een raam naar je staart. Het is een onzinnige toevoeging, aangezien de game op een rustig tempo spanning opbouwt met verschillende kamers waarbij de over-the-shoulder cam gebruikt wordt. Samus sluipt langzaam door een laboratorium met op de achtergrond dreigende muziek en dat is precies wat we in een Metroid-game willen zien! Helaas zitten er zelfs haken en ogen aan dit onderdeel van de game, want soms duurt een dergelijke sectie te lang of zorgt de gelimiteerde D-Pad besturing ervoor dat de bewegingen van Samus te houterig ogen. Met name op cruciale momenten verpest het de immersie van de Metroid-beleving.

Metroid: Other M is geen lange game: na acht uur heb je de credits bereikt. Het spel is dan nog niet afgelopen en voor het eerst in de geschiedenis van de serie krijg je de mogelijkheid om alle gebieden nogmaals af te speuren op zoek naar alle power-ups om één laatste missie op het Bottle Ship uit te voeren. Het is opmerkelijk dat de bonus-content in een aantal opzichten beter in elkaar steekt dan de laatste momenten voor de credits. Het Metroid: Other M-verhaal is spannend en meeslepend en kent vele twists, maar aan het einde van de game kun je als speler grote vraagtekens plaatsen bij het plot. Wie Metroid: Other M uitspeelt, krijgt een mooie art-gallery en een theatre mode om nogmaals alle hoofdstukken te bekijken, inclusief vooraf opgenomen gameplay scenes. Als je alle verborgen Missle Tanks en andere power-ups vindt, krijg je nog een extra art-gallery en de hard mode tot je beschikking. De hard mode zorgt er met name voor dat de laatste onderdelen van de game uitdagend zijn en blijven.



Conclusie
Metroid: Other M is in veel opzichten een goede game met een mooie presentatie. De graphics zijn strak, de geluidseffecten zijn herkenbaar en het universum van Metroid komt met de CG-filmpjes echt tot leven. Team Ninja en Nintendo slagen er helaas niet in om alle gameplay-elementen goed uit te werken en buiten de third-person action gameplay mist Metroid: Other M de gedegen afwerking die het gros van de eerdere Metroid-games en andere Nintendo first-party titels wel hebben. Metroid: Other M, ook wel Project M genoemd, is een geslaagd experiment en een richting voor de Metroid-serie die met een meer gestructureerde aanpak tot mooie resultaten kan leiden. Qua muziek, complexiteit en sfeer kan Metroid: Other M echter niet tippen aan de eerdere delen. De ambitie om ‘Metroid Fusion Prime Gaiden’ te maken was voor Team Ninja en Nintendo toch echt te hoog gegrepen.