Daar sta je dan, helemaal in je eentje in je armoedige appartementje waar je binnen enkele dagen uit zult moeten vertrekken. Hoe vind je zo snel een nieuwe woonplek, terwijl je nauwelijks een echte baan hebt? Het zit Kyle Hyde niet mee in zijn leven. Na het avontuur dat hij beleefde in kamer 215 van Hotel Dusk om antwoord te krijgen op de moord op een collega, zoekt hij het nu dichter bij huis. Het is 18 december 1980 en de kerst staat voor de deur. In gedachte ben je et hele andere dingen bezig: het mysterie van de moord op je vader en de geschiedenis van het appartementengebouw. Je zult het al begrepen hebben, ontwikkelaar CiNG heeft weer een mysterieus avontuur voor ons klaar liggen. Tijd voor Last Window: The Secret of Cape West!



Mysterieus
CiNG stond (de ontwikkelaar heeft inmiddels faillissement aangevraagd) bekend om het terugbrengen van het point ’n click-genre. Hun eerste game binnen dit genre was Another Code voor de DS, in 2005. Het verhaal speelde in de game een belangrijke rol, maar deze game kende ook een aantal zeer aardige puzzels die op een verrassende manier gebruik maakten van de unieke eigenschappen van de DS. Later, in 2007, verscheen CiNG’s tweede game: Hotel Dusk: Room 215. Tijdens het spelen hield je je DS vast als een boek, en dat was niet zonder reden: Hotel Dusk was meer een interactieve roman dan een echte game. Het spel kende bijzonder veel tekst en het verhaal kon soms behoorlijk gecompliceerd zijn. De game liet mij echter met een bijzonder gevoel achter, een gevoel dat ik maar zelden bij een game gevoeld heb. Een gevoel van voldoening, een gevoel van medelijden, een gevoel van rouw. Het is lastig te omschrijven, maar Hotel Dusk stak met kop en schouders boven soortgelijke games uit dankzij het verhaal en de ervaring, maar niet zozeer om de gameplay. In Last Window: The Secret of Cape West (zoals dit vervolg heet) is dat niet anders. In dit vervolg speelt Kyle Hyde wederom de hoofdrol. Deze keer niet in het hotel waar hij verblijft, maar in het appartementengebouw waar hij woont. Dit gebouw functioneerde dertien jaar geleden als een hotel, dus de gelijkenissen met de omgevingen uit deel één zijn snel te vinden. Mede daardoor is de setting niet bijster origineel. Bovendien heeft een hotel voor mij wat meer charme en magie dan een simpel appartementengebouw, omdat elk personage daar zijn eigen verhaal en redenen heeft om in zo’n hotel te verblijven. De personages in Last Window zijn daarom ook iets minder indrukwekkend. Desalniettemin heeft ook hier ieder personage zijn eigen verhaal en achtergrond. Een paar belangrijke personages zijn Margaret, de huisbazin die besluit om de boel te verkopen (maar waarom eigenlijk?), Tony, de verstrooide muzikant die altijd een geldtekort lijkt te hebben en Dylan, de plaatselijke klusjesman die alle mysteriën lijkt te willen weten. Uiteindelijk kent het verhaal een paar belangrijke punten: wat is er dertien jaar geleden gebeurd toen het hotel een appartementengebouw werd, hoe is de vader van Kyle Hyde 25 jaar geleden precies om het leven gekomen en wat doet die mysterieuze dame aan het begin van de game in het gebouw? Wat hebben al deze vraagstukken met elkaar te maken? Alle losse verhalen blijken gedurende het spel steeds dichter naar elkaar toe te kruipen en op één of andere manier verband met elkaar te hebben. Kortom: je zit qua verhaal wederom aan je DS gekluisterd.



Qua gameplay is het echter een iets ander verhaal. Tijdens het spelen is op beide schermen een ander beeld te zien. Op het touch screen vind je een simplistisch overzichtje vanaf boven gezien waarin je prima kunt navigeren. Op het bovenste scherm zie je alles vanuit het perspectief van Kyle, in mooi 3D weergegeven. Verder onderzoek je alles met behulp van het touch screen en de navigatieknoppen onderaan het scherm, zoals het loepje waar je verder in kan zoemen op bepaalde plekken. Tot zover niets nieuws in vergelijking met Hotel Dusk. Deze vorige game kende een aantal zeer vermakelijke puzzels en opdrachten die op een originele manier gebruik maakten van de DS. In Last Window is dat iets minder het geval: dit keer is het meer een kwestie van de juiste voorwerpen zoeken en gesprekken voeren om zo het verhaal tot een goed einde te brengen. Last Window lijkt in alle opzichten meer op een detectiveroman dan het eerste deel. Voor ons gamers is dat een kleine teleurstelling, omdat wij toch het liefst wat meer gameplay voorgeschoteld krijgen. Toch zitten er zo nu en dan een paar verrassende puzzelelementen in de game, zoals het gebruik van ‘multitouch’. Aangezien de DS geen echte multitouch ondersteunt, wordt in sommige puzzels simpelweg de illusie gewekt dat dat wel het geval is. In een puzzel moet je bijvoorbeeld twee schakelaars die boven elkaar staan, tegelijk omschakelen. Je zult dit met twee vingers moeten doen. Verder is het vooral zoeken naar voorwerpen om het verhaal te kunnen vervolgen. Soms kan het echter redelijk frustrerend zijn. Het kan wel eens voorkomen dat je een behoorlijke tijd doelloos rond aan het lopen bent, omdat je een klein voorwerp gemist hebt.

Terug naar de gesprekken in de game: het merendeel van deze gesprekken zijn van tevoren vastgelegd en je hebt zelf beperkte invloed. Op het moment dat de personages bepaalde kernwoorden uitspreken, verschijnen deze vanzelf als een vraag terug die je later aan het desbetreffende personage kunt stellen. Bovendien kun je op bepaalde (wederom vastgelegde) momenten de personages tijdens hun gesprekken in de rede vallen om ze verder onder druk te zetten. Hierna heb je de keuze tussen twee verschillende bewoordingen. Zoals eerder gezegd krijg je hier slechts een beperkte vrijheid waardoor het een beetje geforceerd over komt. Ook dit aspect zorgt ervoor dat Last Window meer een interactieve roman dan een video game is.




Ware tekening
De stijl van de game is onveranderd gebleven en dat is niet per definitie een negatief punt. Hotel Dusk kende zijn geheel eigen stijl. De personages zijn klassiek getekend wat zeker zijn charmes heeft. De rest van de omgeving is zoals eerder vermeld in vol 3D wat goed tot uiting komt op de schermen van je DS. Qua geluid doet de game eveneens sterk denken aan Hotel Dusk: klassieke jazzmuziek afgewisseld met een spannend opzwepend muziekje op momenten dat het daadwerkelijk spannend en onthullend wordt. Verder is het niets bijzonders, maar het is sfeervol en functioneel waar het moet. In totaal ben je zo’n veertien uur aan de game kwijt, wat hem iets langer maakt dan het origineel. Dit wordt echter niet gevuld met meer puzzels, maar vooral door meer en langere gesprekken. Net zoals dat je een boek niet zo snel een tweede keer leest, zul je Last Window niet snel twee keer spelen.

Conclusie
Last Window: The Secret of Cape West lijkt in alle opzichten op zijn voorganger Hotel Dusk. De game ziet er identiek uit, klinkt op veel momenten hetzelfde en het verhaal is vergelijkbaar. Toch is het verhaal wat minder pakkend en mysterieus dan in het vorige deel. Het is ook spijtig te noemen dat er maar weinig bijzondere puzzels in zitten. De locatie waar het verhaal zich af speelt is niet origineel te noemen, omdat het qua opzet enorm veel lijkt op het hotel uit Hotel Dusk. Was je een fan van het eerste deel en smacht je naar meer, dan is Last Window wellicht wat voor jou. Ben je een echte gamer en wil je de game eens proberen, schaf dan Hotel Dusk aan. Toch kan ik stellen dat het in beide games niet om de gameplay gaat, maar om de pure ervaring en intensiteit. En die liggen bij Hotel Dusk net een stukje hoger.