Het is moeilijk voor te stellen, maar er was ooit een tijd dat de gamesindustrie niet gebombardeerd werd door vele soorten muziekgames. Stiekem verlangen we allemaal terug naar de tijd waarin de release van dit soort games speciaal was en waar we naar uitkeken. Activision zegt met Warriors of Rock, het nieuwste deel in de Guitar Hero-serie, weer terug te gaan naar de oorsprong van de serie. In feite staan ze echter verder weg van de oorsprong dan ooit.

De echte Guitar Hero-fans hebben Activision meerdere malen verweten dat de serie te soft geworden is. Deze softheid begon met Guitar Hero: World Tour waar al veel mildere nummers in speelbaar waren dan in eerdere delen. Vorig jaar besloot Activision om de mildere nummers een eigen plek te geven in Band Hero en met Guitar Hero weer de hardere kant op te gaan. Met Guitar Hero: Warriors of Rock zijn ze echter een beetje doorgeslagen wat betreft de presentatie.



Laat het beest in je vrij
Warriors of Rock bevat een (flinterdun) verhaal. Deze Quest mode bevat een ganzenbord-achtige map waarin je de Demi-God of Rock zult moeten bevrijden in het land van de rockmuziek. Deze rock God bevrijd je door een leger aan rock personages op te bouwen die we allemaal kennen uit eerdere Guitar Hero-games, zoals Axel Steel en Johnny Napalm. Met elk personage kun je een stuk of acht nummers spelen. Heb je met het spelen van deze nummers voldoende aantal sterren behaald, dan zal de rockheld waar je op dat moment mee speelt, transformeren in een echt rockbeest. Met deze transformatie verbetert hij zijn speciale kracht. Elk personage kent zijn eigen speciale krachten waarmee je je score (en dus de behaalde sterren) flink mee kunt verhogen. Zo verdient de ene twee keer meer Starpower dan normaal en heeft het andere personage een extra metertje dat je vult door tien noten achter elkaar foutloos te spelen. Dit extra metertje vult dan op zijn beurt weer de sterrenmeter. Het probleem is echter dat de personages goed geschikt zijn voor het muzieknummer, maar ze hebben verder totaal geen charme, karakter of verhaal. De personages stralen helemaal niets uit. Het zijn vooral deze aspecten en het onnodige verhaal die deze Quest Mode overbodig maken. Daarbij wordt het geheel overdreven wild weergegeven, alleen maar om aan te geven hoe wild deze game wel niet is, zonder dat het functioneel is. Dit is duister en wild zijn om het duister en wild zijn zonder dat het een daadwerkelijke toevoeging of enigszins functioneel is. Halverwege de Quest mode zul je eerst de magische gitaar moeten bemachtigen, voordat je de rock God daadwerkelijk kunt bevrijden. Tijdens het spelen van het zevendelige Rush 2112 worden alle speciale krachten gecombineerd, wat een enorm chaotisch spel oplevert waar allerlei symbolen en bliksemschichten door het beeld heen razen. Wat mij betreft verliest het spel daarmee de essentie van Guitar Hero: het spelen van toffe muziek. Overigens is er aan de rest van de gameplay niets veranderd: de verschillende gekleurde knoppen komen van boven naar beneden lopen en op het moment dat deze onderaan het scherm staan, zul je de overeenkomstige knop op je gitaar in moeten drukken en deze sla je dan met de strum bar. Deze mode is ook met het drumstel te spelen, maar aangezien het compleet om een magische gitaar gaat, is dat een beetje ongepast.

Snelspel+
Nadat je je door de Quest mode heen gewerkt hebt om alle nummers vrij te spelen, houd je een aardige Guitar Hero-game over. Feit is wel dat het weer een Guitar Hero-game is, de zoveelste deze jaren. Wel zijn er enkele verbeteringen doorgevoerd, vooral in de Quickplay mode. Voor deze gelegenheid is deze omgetoverd tot Quickplay+. De meerwaarde van deze mode ligt in de specifieke challenges die voor elk nummer en instrument anders zijn. Deze variëren van het halen van een bepaalde score tot een streak van een bepaald aantal noten. Door deze challenges te volbrengen, speel je weer allerlei extra’s vrij. Verder vind je in de Quickplay+ mode het gebruikelijke: nummers spelen totdat je erbij neer valt, zowel on- als offline, zowel met gitaar, basgitaar, drum of zang.



The same old song
Ook de andere opties en modi uit eerdere delen zijn aanwezig, zoals de Party Play mode met het bekende drop-in/drop-out principe en de Roadie Play waarbij je je DS kunt gebruiken om tegen een andere speler te strijden. Deze modi zijn zo goed als onveranderd gebleven. In Roadie Battle gebruikt de ene speler de DS om de effecten van de items die je tegenstander op je afvuurde terug te draaien door middel van mini-games op het touch screen. Een andere aantrekkelijke optie is de mogelijkheid om je scores en behaalde resultaten nadat je een liedje gespeeld hebt, te delen met Facebook of Twitter. Je hoeft daarvoor alleen maar eenmalig je accountgegevens in te vullen en op ‘share’ te klikken aan het eind van het nummer. Zo zien je vrienden direct wat je zoal gedaan hebt. Overigens is dat ook in-game te zien dankzij de Hero Feed waarin allerlei feitjes en behaalde resultaten van vrienden in te vinden zijn. Deze vrienden zijn mensen die je al in je adresboek van je Wii-systeem ingevuld hebt, dus niet in Guitar Hero zelf. Ook kun je weer tijdens het spelen de DS gebruiken om de playlist samen te stellen. Ideaal voor op feestjes zou je zeggen, al is de muzieklijst van Warriors of Rock een stuk minder toegankelijk.

De setlist wordt gedomineerd door harde rock van artiesten die bij de mainstream vaak onbekend zijn. Een paar voorbeelden van de setlist zijn Black Sabbath, Megadeth en ZZ Top. Toch kent de game ook een paar echte rockklassiekers zoals Bohemian Rhapsody van Queen en Losing My Religion van R.E.M. De echte harde rocknummers hebben het voordeel dat ze over het algemeen lastiger zijn waardoor ze wat leuker zijn om te spelen. Ook kun je een hele hoop nummers downloaden in de Music Store tegen betaling van Wii Points en kun je voor een kleine vergoeding de liedjes uit eerdere games importeren. Zoek je echter een muziekgame die het goed doet op feestjes, dan kun je bijvoorbeeld beter Band Hero met zijn familievriendelijke muziek aanschaffen. Dan heb je qua mogelijkheden in principe dezelfde game in handen, afgezien van de Quest mode van Warriors of Rock. Qua sfeer probeert de ontwikkelaar vooral het rockaspect goed naar voren te laten komen door het donkere en rauwe kleurgebruik. De personages hadden echter wat meer aandacht mogen hebben, aangezien ik nog steeds het idee heb dat de Wii meer aan kan dan wat Warriors of Rock laat zien.



Conclusie
Guitar Hero: Warriors of Rock is vooral bedoeld voor de spelers die van harde rock houden en die de afgelopen delen hebben laten liggen vanwege de softere muziekkeuze. Echter is de Quest mode compleet overbodig en nutteloos en heeft dit werkelijk geen enkele toevoeging. Verder omvat Warriors of Rock alle modi die je van Guitar Hero gewend bent. Het wordt nu echter tijd dat Guitar Hero zichzelf opnieuw uitvindt. Ik raad Activision dan ook aan om een paar jaar na te denken over nieuwe innovatieve ideeën en de huidige Guitar Hero’s flink te ondersteunen met nieuwe muziek via de Music Store. Warriors of Rock blijft ten slotte alweer een Guitar Hero-game