The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Er valt met enige zekerheid te zeggen dat geen enkele game-generatie de game niet kent. In 1998 verscheen de klassieker op de Nintendo 64, in 2003 werd hij gebundeld met de Limited Edition van The Legend of Zelda: The Wind Waker op de GameCube en werd hij meegenomen in het verzamelpakket van The Legend of Zelda: Collector’s Edition op de GameCube. In 2007 werd het spel door middel van digitale distributie aangeboden via de Wii’s Virtual Console en dit jaar, 2011, krijgt hij een remake op de Nintendo 3DS. Zijn de veranderingen de moeite waard of is deze oude koe nu wel genoeg uit de sloot gehaald?

Als één van de grootste en meest doorgedraaide The Legend of Zelda-fans ter wereld viel mijn mond open van verbazing toen ik bij de Nintendo roundtable op de E3 van 2010 de trailer van The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D kreeg te zien op de Nintendo 3DS. De game stond voor mij per direct met stip op nummer één van de meest gewilde games van 2011 en dat heeft zo een aantal maanden stand gehouden. Tot nu.



Kokiri Forest
Op het Europese Nintendo 3DS-evenement was een vrij lange demo speelbaar van The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D, zodat we als pers een goede indruk zouden krijgen van de game die na juni 2011 voor de Nintendo 3DS in de schappen zal liggen. De demo was onderverdeeld in drie delen: Kokiri Forest, Inside the Deku Tree en de Deku Tree-bossfight met Gohma. Om de game goed aan de tand te voelen, werden alle delen getest en zo werd er begonnen met Kokiri Forest.

Het eerste wat opviel nadat Link zijn eerste stappen had gezet, was dat de game grafisch flink is opgepoetst. De beelden zijn ronder, er is meer oog voor detail en het kleurenpallet is gevarieerder. Ook de animaties, zoals Link zijn loopje, zijn aangepakt en ogen natuurlijker. Een positief begin, want het gaf hoop op een vernieuwende ervaring. Echter, qua spelverloop verliep het als doorgewinterde The Legend of Zelda: Ocarina of Time-fan niet zoals ik het had gehoopt. Ik wist precies wat ik moest doen: ik wist waar ik Link’s zwaard kon halen, ik wist waar ik een schild vandaan kon toveren en ik wist ook wie ik vervolgens aan moest spreken om uit het dorpje te komen. Binnen vijf minuten was dit dan ook gebeurd en was ik beland bij deel twee van de demo: ‘Inside the Deku Tree’.



Inside the Deku Tree
Het in mijn ogen bekende tussenfilmpje, het moment waarin je jezelf als speler even in first person waant als Navi, werd gestart en even later deed de grote Deku Tree zijn mond open. Toen ik eenmaal binnen was en het grote spinnenweb op de grond zag, schoten gelijk al mijn vorige speelsessies van The Legend of Zelda: Ocarina of Time door mijn hoofd. Hierdoor wist ik gelijk ook hier wat ik moest doen om de kerker te voltooien. Hetgeen waar ik eerder uren vast zat als achtjarig jochie, daar liep ik nu fluitend en enigszins verveeld door de kerker heen.

Op het moment dat het schatkistje met de katapult werd geopend, wees de Nintendo-medewerkster mij op een nieuwe functie. Wanneer je met Link in first person rondkijkt, kun je dankzij de gyrosensor van de Nintendo 3DS daadwerkelijk rondkijken met het apparaat. Dit doe je door in het echt de Nintendo 3DS te bewegen, waarna Link in-game zijn richting aanpast. Zorg er hierbij wel voor dat je met je gezicht meebeweegt met de Nintendo 3DS, want anders gaat het 3D-effect verloren. Het werkte prima, maar het praktisch nut is ver te zoeken. Richten met de analoge stick gaat sneller en wanneer je in het openbaar aan het spelen bent, zul je jezelf niet gauw ronddraaiend rondom andere mensen willen bevinden.



Gohma
Binnen een persoonlijke recordtijd stond ik oog in oog met Gohma. Deze muurklimmende spin laat zich gemakkelijker verslaan wanneer je hem lastig valt met de katapult, dus dit voorwerp werd geselecteerd. Dit selecteren gaat op de Nintendo 3DS gemakkelijker dan ooit tevoren. Zowel je geselecteerde items als de kaart zijn direct zichtbaar op het touchscreen, terwijl de actie doorgaat op het bovenste scherm. Met een druk op een menu-knop kun je andere items toekennen aan de snelknoppen of kun je andere gear aantrekken. Dankzij deze aanzienlijk verbeterde interface van je inventory heb je veel meer overzicht en hoef je het spel niet langer stop te zetten om van item te wisselen. Een functie die het spel gebruikersvriendelijker maakt, maar ook hier is de nieuwigheid voor de speelervaring ver te zoeken. De andere controls in de game zijn vergelijkbaar met de Nintendo 64-versie, omdat de knoppen van de Nintendo 3DS veelal overeenkomen met de controller van toen.

Zwaar teleurgesteld
Nadat Gohma na wat hakken en schieten verslagen was, ik de Piece of Heart opraapte en de tekst “Thank you for playing this demo!' in beeld zag, werd ik even stil. Ik liet de ervaring van zojuist bezinken en kon niets anders concluderen dan dat ik zwaar teleurgesteld was. Hetgeen waar ik als klein jochie zo over te spreken was en waar ik een aantal jaren later vrijwel net zoveel van genoten had, voelde nu aan als een reeks van déjà vu’s. Ik heb de ervaring voor mezelf verpest: ik heb het spel zo vaak gespeeld, dat ik er niet meer oprecht van kan genieten. Niets in The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D is voor mij een geheim: alles is al eens een keer uitgevoerd, verzameld, bevochten of uitgezocht en dat zelfs meerdere keren. Het feit dat het spel nu speelbaar is in 3D, veranderde daar niets aan. Op het begin van de demo was het vrij aardig om alles in 3D te bekijken, maar het spel haalt er geen voordeel uit. Na een tijdje was ik zelfs vergeten dat het 3D-effect aanstond, waardoor de argwaan werd bevestigd: het 3D-effect in The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D voelde niet anders aan dan een leuke gimmick.



Voorlopige conclusie
Begrijp me niet verkeerd: The Legend of Zelda: Ocarina of Time is nog steeds het beste spel ooit gemaakt en door de grafische update doet het spel totaal niet onder voor andere handheldgames van deze tijd. Echter, voor de fans die het spel al eens hebben gespeeld, lijkt er niets nieuws onder de zon. De 3D-beelden, de opgepoetste graphics, de touchscreen-besturing en de gyrosensor-toevoeging zijn te beperkte vernieuwingen die het porten van een game voor de vijfde keer zouden moeten rechtvaardigen. Het maakt het spel gebruiksvriendelijker of het voegt een tijdelijk leuke gimmick toe, maar qua inhoud blijft het identiek aan het origineel uit 1998. Op de E3 van 2010 klonk het geluid dat er extra content in de vorm van nieuwe sidequests of kerkers aanwezig zou zijn, maar deze geruchten werden onlangs ontkracht. Als ervaren Zelda-speler loop ik hierdoor niet langer warm voor The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D. Voor degenen die zich het spel qua inhoud totaal niet meer kunnen herinneren of voor degenen die het spel zelfs nog nooit gespeeld hebben, geldt dat ze naar alle waarschijnlijkheid immens zullen genieten van deze remake. Het is echter eeuwig zonde te noemen dat Nintendo de ‘echte’ fans van de game in de kou lijkt laten te staan doordat er geen vernieuwende ervaring wordt geboden. Been there, done that.