The Legend of Zelda: Skyward Sword is voor velen de meest geanticipeerde Wii-titel van dit jaar. Met een prominente releasedatum rond de kerst gelooft ook Nintendo in het potentiële succes van de game; het is immers ‘Zelda’. Uit onze vorige hands-on met de E3 2010-demo bleek dat de game ons nog niet wist te overtuigen. Geldt dat ook voor de E3 2011-demo die we onlangs speelden?



De E3-2011 demo van The Legend of Zelda: Skyward Sword was opgedeeld in drie verschillende delen: vliegen op een vogel, een kerker en een gevecht met Lord Ghirahim. Deze drie delen lijken ook representatief te zijn voor wat we straks in de volledige versie van The Legend of Zelda: Skyward Sword zullen doen: wanneer je niet met je vogel aan het vliegen bent, vertoef je negen van de tien keer in een kerker welke altijd een baasgevecht zal bevatten. Zelfs de tussenstukken wanneer je van kerker naar kerker loopt, moeten volgens director Eiji Aonuma aanvoelen als een kerker. Helaas hebben we deze koppelstukken niet kunnen uitproberen, waardoor het een kwestie van afwachten is om te zien of deze uitspraak klopt. Gelukkig waren de drie beschikbare onderdelen compleet nieuw ten opzichte van de E3 2010-demo, zodat we genoeg vernuftige zaken hadden om ons mee bezig te houden.

Zo vrij als een vogel
Link is een simpele schooljongen en Zelda is zijn klasgenootje. Onder het bewind van de school krijgen Link en drie andere klasgenoten vogelles. Eén van de twee aanwezige mannen die de instructies gaven voor de les, leek verdacht veel op de Sage of Light uit The Legend of Zelda: Ocarina of Time: Rauru. Dit leek daarmee het eerste ingame bewijs te zijn dat The Legend of Zelda: Skyward Sword zich verhaaltechnisch direct voor The Legend of Zelda: Ocarina of Time afspeelt. De vogelles draait om het achtervolgen van een gele vogel die een beeldje in zijn poten vasthoudt. Degene die het beeldje weet weg te grijpen, krijgt een cadeau van de ‘geliefde Zelda’. Zelda is opnieuw populair, al zij het om andere redenen dan in vorige The Legend of Zelda-games; dit keer is ze het populaire meisje uit de klas. Link en zijn klasgenoten doen daarom hun uiterste best om de les van de dag te ‘winnen’ en op dat moment wordt de demo speelbaar.



Je rent met Link naar de rand van het zwevende luchteiland en met een druk op de A-knop maak je een enorm bevredigende duik richting een dik wolkendek. Met een druk op de benedenknop van de vierpuntdruktoets roep je vervolgens je vogel waarna je de achtervolging inzet. Het berijden van de vogel voer je uit door de Wii Remote Plus te kantelen. Kantel hem naar links of rechts en de vogel doet hetzelfde. Om de hoogte in te gaan, dient er met de Wii Remote Plus op en neer bewogen te worden, alsof je zelf met de vleugels van de vogel wappert. Om snelheid te verkrijgen, is een druk op de A-knop voldoende: deze zet een boost in. De besturing werkt vlekkeloos en doet zijn ding, maar komt wat geforceerd over. Het geheel had waarschijnlijk ietwat secuurder gewerkt met de analoge stick als richtingaangever, maar het is de vraag of daar evenveel voldoening uitgehaald kan worden. De meningen over het zwiepen met de Wii Remote Plus lopen doorgaans behoorlijk uiteen: de één doet het liever niet of heeft er zelfs een hekel aan en de ander kijkt er erg naar uit. Hoe dan ook, het werkt prima en daar kan niemand iets over zeggen. Het vliegen op de vogel gaf daarbij een prettig gevoel van vrijheid. De wolkendekken waren op een schilderachtige manier weergegeven en het gevoel van snelheid was duidelijk aanwezig. De framerate verliep ook nog eens erg soepeltjes, wat de ervaring enkel ten goede kwam. Het land Skyloft voelt aan als een land waar je je graag in wil begeven en dat is ook de bedoeling gezien het zal fungeren als ‘safehouse’. Indien je de gele vogel met het beeldje hebt gegrepen, feliciteert Zelda je met je overwinning. Hetgeen dat opvalt aan deze scène, is dat ze opeens een harp vasthoudt. We krijgen vervolgens niet te zien wat het cadeau is dat Zelda aan Link geeft, maar wij denken dat de betreffende harp er veel mee te maken heeft…

Opgesloten in een kerker
Het tweede gedeelte van de demo betrof een kerker. De omgeving deed qua kleurgebruik en gevoel denken aan de E3 2010-demo, maar al gauw werd duidelijk dat er sterke verbeteringen door zijn gevoerd ten opzichte van een jaar geleden. Ten eerste was daar het typische kerkergevoel: je bevond je in een grote, centrale kamer, met diverse uitgangen. De ene uitgang benodigde een sleutel en de andere kon geopend worden door een schakelaar om te zetten. De gekke paddenstoelen ontbraken en dat was een prettige bijkomstigheid. De kleuren waren daarbij in het algemeen een stuk minder fel dan voorheen, waardoor alles wat volwassener oogde. Alles zag er gelikt uit en de animaties waren allemaal erg soepel. De mix tussen realistische en cell-shaded graphics lijkt nu eindelijk het punt te hebben bereikt dat het zorgt voor een magische combinatie, hetgeen in de E3-demo van 2010 nog ontbrak.



Bij het rondlopen in de kamer, word je gelijk het diepe ingegooid: je moet zelf maar zien hoe je verder kunt komen. Een simpele verkenning van de omgeving leidde al gauw tot het neerslaan van diverse Bokoblins, welke zich ieder lastig lieten kennen. Het slaan van je zwaard loopt zeer precies, maar de Bokoblins verdedigen zichzelf op slimme wijze. Het is de kunst om te slaan op een plek die onbeschermd is, waardoor je voor je tv al gauw precieze bewegingen maakt zoals een linksonder- of rechtsbovenslag. De bewegingen werden prima overgezet, totdat er iets te veel input werd gevraagd bij het verslaan van een spin. Een spin dien je eerst met een lopbeweging om te kieperen, waarna je hem op zijn zwakke plek kunt steken. Deze steekbeweging dient recht vooruit te worden gemaakt en werkte daarmee niet optimaal. Luie spelers kunnen niet rustig blijven zitten en een simpel zwiepje naar voren maken. Nee, je moet echt een snelle, actieve steekbeweging naar voren maken, anders registreert het spel je beweging op een foute wijze. Het foutief registreren van een beweging, ook al bedoel je het goed, werkt frustrerend. Het is opvallend dat de Wii Remote Plus zoveel precieze input vergt, terwijl de bewegingen over het algemeen vrij simpel zijn. Dit zal ongetwijfeld een knelpunt zijn voor sommige spelers, maar aan de andere kant kan het ook voor een intensievere beleving zorgen: hoe actiever en realistischer je zelf ‘meedoet’, hoe leuker je ervaring zal zijn.

Op de grond was alles vrij snel uitgepluisd en bleek er op het eerste gezicht geen uitweg te zijn. Daarom werd de Beetle erbij gepakt: op een zelfde wijze als met de vogel, bestuur je deze vliegende kever het luchtruim in door de Wii Remote Plus te kantelen. Al gauw werd een schakelaar gevonden die na omzetten ervan ervoor zorgde dat een deur opende. Bij het binnengaan van de ruimte, blijkt een Stalfos een upgrade voor de Beetle te beschermen. Ditzelfde stuk werd getoond in de Jimmy Fallon-show: Jimmy Fallon zwiepte maar wat en wist op miraculeuze wijze de Stalfos binnen enkele seconden te verslaan. Het moge duidelijk zijn dat dit een bijzondere uitzondering was. In onze speelsessie bleek de Stalfos een geduchte tegenstander die wel degelijk tactisch gezwiep met het zwaard vereiste. De Stalfos vecht als een Bokoblin, maar is nog preciezer in het tegenhouden van je aanvallen. Hierdoor speelt timing een grote rol, zodat je het levend skelet uiteindelijk toch de baas kunt zijn. Dit gevecht was vrij intens en het betrof niet eens een baasgevecht. Het gaf daarmee aan dat de moeilijkheidsgraad van The Legend of Zelda: Skyward Sword vrij hoog zal liggen en dat komt vooral door de grote nadruk op de combat. Het verslaan van de Stalfos zorgde daarmee voor veel voldoening. De dan verkregen upgrade voor de Beetle, liet de vliegende kever onderweg items oppikken. Na een hele tijd rond te lopen zonder enig idee te hebben hoe de kamer verlaten kon worden, kwam Link’s zwaard tot leven. Het meisje dat we zagen op het allereerste stukje artwork van The Legend of Zelda: Skyward Sword, sprak op mysterieuze wijze uit dat het opnieuw rondvliegen met de Beetle wellicht zou leiden tot het verkrijgen van nieuwe informatie. Hierdoor werd duidelijk dat het meisje functioneert als een vervanging voor Navi en je door het spel zal begeleiden als een soort gids.



Eenmaal uit de kamer, was het de zaak om met de Beetle-upgrade een nieuwe uitweg te vinden in dezelfde kamer als waar je je eerst in bevond. Dit terugkeren naar dezelfde omgeving waarna er iets anders te doen zal zijn, zal een belangrijk onderdeel vormen van The Legend of Zelda: Skyward Sword. Het zorgt ervoor dat je meer vertrouwd raakt met je omgevingen en je tot het uiterste zult moeten gaan om alle uithoekjes te ontdekken. Deze nieuwe Wii-Zelda lijkt daarmee één van de meest explorerende Zelda-games ooit te worden. Helaas konden we niet veel doen met onze nieuw verkregen Beetle-upgrade, omdat het tijdslimiet voor dit demo-onderdeel was verstreken.

Vechtend tegen Lord Ghirahim
Het derde gedeelte van de demo bestond uit een gevecht met een nieuwe slechterik: Lord Ghirahim. Een korte introductie leert ons dat het mysterieuze, paarse personage, Zelda heeft gekidnapt naar de wereld onder de wolken en dat hij daar de dienst uitmaakt als evil lord. Echter, Zelda heeft weten te ontsnappen dankzij de hulp van een godin. Hierdoor is Lord Ghirahim op zoek naar Zelda, maar jij probeert als Link zijn plannen te dwarsbomen. De reden voor de kidnap is vooralsnog onduidelijk, maar gezien er naar Zelda wordt gerefereerd met ‘de heilige’, zal het vast iets te maken hebben met het volbrengen van duistere plannen. Lord Ghirahim spreekt zijn ongenoegen uit over de vervelende onderbrekingen die Link teweegbrengt, maar zegt dat hij zich nergens zorgen over maakt: Link kan hem toch niet verslaan. Hij belooft Link daarom vooraf niet te vermoorden, maar hem op het randje van de dood achter te laten. Op dat moment begint het gevecht.

In eerste instantie leek het gevecht met Lord Ghirahim niets anders dan het gevecht met een Bokoblin of een Stalfos. Lord Ghirahim blokkeert vrijwel alle aanvallen van Link met zijn vingers, maar laat na een eigen aanval toch ruimte open voor een paar rake klappen. Op deze manier kan er flink worden ingehakt op de nieuwe slechterik, maar al gauw evolueert het gevecht. Lord Ghirahim pakt er zelf een zwaard bij en schiet projectielen op je af. Het gevecht wordt lastiger en er zijn steeds minder mogelijkheden om hem te raken. Het opvallende in onze speelsessie was dat het gevecht twee totaal andere wendingen kreeg in twee verschillende pogingen. De eerste keer leek er niets aan het handje: Lord Ghirahim was nog steeds met tactisch geplaatste zwaardslagen te verslaan en gaf zich uiteindelijk ook op deze wijze gewonnen. Echter, in een andere poging pakte Lord Ghirahim Link’s zwaard af en gebruikte hij hem zelf als wapen. Hierdoor had je als speler geen mogelijkheid om aan te vallen. Om je zwaard terug te krijgen, diende je op het moment van een slag je schild naar voren te stoten met behulp van een zwiep van de Nunchuk. Wanneer je dit goed timede, kon je op deze wijze het zwaard uit Lord Ghirahim’s handen slaan, waarna je hem terug kon pakken en het gevecht kon vervolgen.



Waarom dit aspect wel voorkwam in de ene poging en niet in de andere is ons volledig onduidelijk, maar het zorgde wel voor een spectaculaire twist in het gevecht. Het geheel voelde hierdoor zeer intensief en spannend aan met een zeer grote voldoening als gevolg indien er succes werd behaald. Dit bleek ook uit de reactie van de Nintendo-medewerkster die een harde gil uitkraamde nadat ze zag dat we Lord Ghirahim hadden verslagen: het lukte haar niet bij haar werktraining, terwijl ze erg benieuwd was naar het vervolg van de demo. Dit vervolg sprak boekdelen: Lord Ghirahim was verrast door Link zijn kracht en liet hem voor nu met rust. ‘Kruis nogmaals je pad met me en je zult je dood tegemoet gaan’, waren zijn laatste woorden voordat hij wegteleporteerde. Het lijkt er hierdoor op dat Lord Ghirahim meerdere malen terug zal komen als hoofdbaas in de game. Na het verkrijgen van een Heart Container, eindigde de demo.

Voorlopige conclusie
The Legend of Zelda: Skyward Sword lijkt sinds de E3 van 2010 flink wat verbeteringen te zijn ondergaan. Het spel oogt een stuk volwassener door een wat gedempter kleurenpalet en komt eindelijk over als een magisch kunstwerk. De zwaardgameplay is dankzij de Wii Remote Plus zeer solide, maar vergt voor de luie spelers onder ons wellicht te veel input om een rustig potje te kunnen gamen. Dit komt vooral doordat er dusdanig veel zwaardinterpretaties mogelijk zijn, dat je als speler veel moeite moet doen om de juiste beweging te maken. Het grote voordeel hiervan is dat indien je er in meegaat, je waarschijnlijk een The Legend of Zelda-ervaring mee zult maken die intensiever is dan ooit en daarmee voor buitengewoon veel voldoening zal zorgen. Het vliegen op een vogel met Skyloft als thuisbasis voelde net zo episch aan als het rijden op Epona en het wandelen door Kokiri Forest uit The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Dit in combinatie met het echte Zelda-gevoel dat al gauw naar boven kwam in de korte kerkerdemo, maakt van The Legend of Zelda: Skyward Sword meer dan terecht de meest geanticipeerde Wii-titel van dit jaar.