Je kunt er ondertussen van op aan dat EA ieder jaar een nieuwe Need for Speed uitbrengt. Het is echter niet zo dat iedere Need for Speed een duidelijke vooruitgang is en aangezien de Wii buiten de Need for Speed-serie weinig racing-games kent, is het altijd weer afwachten hoe het volgende deel zich meet met de voorgaande editie. Met de Wii U op de planning en de Nintendo 3DS in de schappen is dit wellicht de laatste Need for Speed voor de Wii.

Met het bovenstaande gegeven in het achterhoofd mag Need for Speed: The Run zonder meer de lofzang worden genoemd van Need for Speed Wii-games. Het spel is karig qua features en opzet, maar maakt veel goed met de fun-factor. Need for Speed: The Run combineert het gevoel van een Hollywood blockbuster met de arcade-raceactie van Need for Speed. In dit deel heeft men de motion control-gimmicks achterwege gelaten. Je zult daardoor moeten sturen met de analoge stick van de Nunchuk of een beroep moeten doen op een Classic Controller of Classic Controller Pro. Met dit laatste gereedschap begon een onverwacht nostalgische tocht door het hart van de Verenigde Staten.



Nostalgische dubstep
In de eerste race van de game gebeurde er iets opmerkelijks. Geen mega-top 100 nummer of onderbetaalde EA DJ's werden ten gehore gebracht, maar een ander muziekstuk dat jaren schitterde door afwezigheid: een dubstep-remix van het geweldige Need for Speed 2-thema uit 1997. Het galmde door de speakers terwijl er door het verkeerd gescheurd werd, wat voelde als een verademing. Het feit dat men de geschiedenisboeken in is gedoken om de wellicht beste menu-tune uit de geschiedenis van racing-games op te poetsen, geeft aan dat de ontwikkelaars duidelijk fans zijn van de serie. Daarnaast geeft het contrast tussen het meer moderne dubstep en 1997 aan dat men van plan is om iets nieuws te proberen en dat is bij een franchise als Need for Speed alleen maar toe te juichen.

Na deze introductierace is het tijd om aan ‘The Run’ te beginnen. In Need for Speed: The Run race je dwars door Amerika om het prijzengeld van miljoenen dollars in de wacht te slepen. Met het oog op de kredietcrisis is dat geen verkeerde pot met geld. Afgezien daarvan wordt het evenement gebruikt als dekmantel door criminelen en zijn ook de FBI en highway patrol op de hoogte van het grootste straatrace-event sinds jaren. Het Hollywood-verhaal wordt vertolkt in stripverhalen met in de hoofdrol Matt Turner en een mysterieuze dame die naast hem achter het stuur kruipt. De game kent door dit verhaal niet alleen een goede motivatie om door te spelen, want hierdoor zul je niet in één rechte lijn van de start van The Run naar de finish rijden. Integendeel: Matt en zijn bijrijdster scheuren kris-kras over de vele snelwegen door de Verenigde Staten en komen tijdens hun tocht allerlei uitdagingen tegen.

Plankgas
De game kent door deze opzet echter minder vrijheid dan eerdere Need for Speeds. Je zult de races op een vooraf bepaalde volgorde moeten afleggen en je mag ook niet kiezen tussen verschillende auto’s. De auto’s die Matt tijdens zijn tocht vindt, koopt en huurt zijn de wagens waarmee je de races tot een goed einde moet brengen. Het is bovendien niet mogelijk om de auto’s te tunen of de kleur te veranderen en daarmee ben je volledig overgeleverd aan de flow van de game. Per race neem je het op tegen maximaal tien andere deelnemers van The Run. Je racet het overgrote deel van de game over lange stukken asfalt die zijn voorzien van shortcuts, verkeer en highway patrols. Daarnaast zijn er afhankelijk van het verhaal andere scenario’s, waarbij je bijvoorbeeld een andere auto moet bijhouden of events waarbij je zo snel mogelijk de politie moet afschudden.

De game draait soepel en kent een goed snelheidsgevoel en ook het uitvoeren van de iconische drifts is een fluitje van een cent. Om hier en daar in de races ook de actiefilm-inspiratie terug te laten komen, heeft men quick-time events toegevoegd. Je rijdt bijvoorbeeld dwars door een lawine van stenen of je moet met precisie door een blokkade manoeuvreren. Het zijn elementen die gelukkig niet vaak voorkomen, want de quick-time events kennen een hoog frustratiegehalte. Een enkel stuurfoutje of een verkeerde inschatting kost je een ‘leven’ en na het verliezen van drie levens ben je game-over en moet je de race opnieuw proberen.



Burnout
Dit kleine minpunt brengt de race-actie van Need for Speed: The Run gelukkig niet heel veel schade toe. De game kent buiten de quick-time events andere features die wel goed werken. Zo hebben de auto’s zichtbare schade en kun je met de juiste tik op de achterkant van een tegenstander een take-down veroorzaken. Het uitschakelen van racers doet veel denken aan de klassieke Burnout-games en daarmee raakt Need for Speed: The Run wederom een nostalgische snaar. Je vult je Nitro-balk door veel andere racers van de weg te rammen en het succesvol ontwijken van al het andere verkeer levert je ook het zogenoemde Bounty op. Met één druk op de knop activeer je vervolgens je Nitrous om al je tegenstanders, inclusief de gangsters, FBI, rivaliserende bendes en al het andere gespuis dat je tegenkomt in het verhaal, te snel af te zijn.

De structuur van Need for Speed: The Run zit goed in elkaar, maar is in principe te kort voor een race-game. Je kunt het verhaal binnen een uurtje of drie door racen en dat maakt de game behoorlijk aan de korte kant. Men heeft gelukkig extra challenges toegevoegd in verschillende moeilijkheidsgraden, maar modes als Time Trials of Quick Races ontbreken. Wel is het mogelijk om in sommige challenges achter het stuur van een politieauto te kruipen en de rollen eens om te draaien. Een splitscreen multiplayer-mode is aanwezig en geschikt voor maximaal vier spelers. Het ontbreekt in deze mode wederom aan inhoud, want je bent gelimiteerd tot twee spelopties. Wel kun je in alle single- en multiplayer modes die buiten The Run vallen je eigen auto kiezen, de kleur van de lak veranderen en het uiterlijk tunen. De verschillende spoilers, bodykits en kleuren ontgrendel je door zoveel mogelijk punten te scoren in de races. Het duurt daardoor afhankelijk van je skills vijf tot zes uur totdat je alle content van Need for Speed: The Run gezien en gespeeld hebt. De game bevat een Nissan Skyline, Porsche 911 GT2, Toyota Supra, Dodge Charger en meer waardoor voor iedere autoliefhebber een favoriet is te bespeuren.

Audiovisuele boost
Technisch valt er anno 2011 over Wii-games niet zoveel meer op te merken. Need for Speed: The Run oogt echter een stuk beter dan Need for Speed: Hot Pursuit en men heeft op dit gebied geen onnodige steken laten vallen. De wegen zijn scherp in beeld gebracht, waardoor je de bochten goed ziet aankomen en vanaf een afstand kunt zien of de auto die voor je rijdt een Porsche is of een Ford Mustang. Daarbij draait de game uitermate soepel en zoeft het spel voorbij met een soepele zestig frames per seconde. Met lichteffecten, nachtraces en blureffecten bij het boosten, heeft men de game de nodige dynamische visuele elementen meegegeven. Het blijft echter een Wii-game en ook in dit spel ontkom je niet aan kartelranden en saaie, kale achtergronden. De keuze voor een wat meer kleurrijke setting zorgt ervoor dat je de game niet afrekent op een gebrek aan realisme en dat komt de soms spectaculaire stunts alleen maar ten goede.

De audio-director van dit spel is op zijn zachtst gezegd helemaal los gegaan, want buiten de remix van Need for Speed 2 komen er nog meer klassieke Need for Speed-deuntjes voorbij. Voeg daaraan wat extra dance, rock en techno toe en we hebben te maken met een soundtrack die je aanspoort om de gasknop niet meer los te laten. Het volume van de muziek ligt in dit spel aanzienlijk hoger dan de volume van de effecten, maar ook de motoren, botsingen en menu-jingles klinken goed. De eerder genoemde stripverhalen zijn daarnaast voorzien van voice-acting en de acteurs brengen het spannende verhaal overtuigend over op de speler.



Conclusie
Need for Speed: The Run is in vergelijking met een groot aantal eerdere Need for Speed-spellen voor de Wii een ware openbaring. De game is snel, oogt dynamisch, klinkt goed en kent mede door de twists in het verhaal een grote variatie qua gameplay. De keuze om de races afhankelijk te maken van het verhaal zorgt echter voor de nodige limitaties qua spelopties die men opvangt met diverse challenges en een splitscreen multiplayer-mode. Desondanks blijft Need for Speed: The Run met maximaal zes uur gameplay wat aan de korte kant. De quick-time events zijn daarbij een onnodige toevoeging die niet goed passen bij de gameplay van Need for Speed. Afgezien daarvan speelt de game als een trein en is dit een waardige afsluiter voor Need for Speed op de Wii.