Mario & Sonic zijn weer van de partij. Nadat ze Beijing en Vancouver hebben aangedaan, belandt het gezelschap nu in Londen, waar ze alweer voor de derde keer meedoen aan de Olympische Spelen. De locatie is niet het enige wat nieuw is: een release op de Nintendo DS heeft plaats gemaakt voor een Nintendo 3DS-deel. Wordt de eindstrijd bekroond met een overwinning of een laatste plaats?

Je begint in Mario & Sonic Londen 2012 met het maken van je eigen profiel, waarna je een korte opwarmmedley krijgt met drie evenementen. Deze betreffen de 100 meter, de 100 meter vrije slag en Judo. De problemen en pijnlijke beslissingen die het spel heeft genomen, worden al snel duidelijk. De 'activiteiten' zijn nauwelijks interessant, leuk of aangenaam te noemen en dit heeft meerdere redenen.

Dit zijn geen activiteiten
Een blik in het verleden leert ons dat de meer recentelijk versies van Mario & Sonic, de DS- en Wii-versie van Winterspelen en de Wii-versie van Londen 2012, zich meer hadden gefocust op langere activiteiten. Het minigame gehalte uit de originele games van Beijing 2008 werd met een grote marge naar beneden geschroefd en de ervaring werd er uiteindelijk alleen maar beter door. Dit is de eerste fundamentele fout van Londen 2012 op de Nintendo 3DS. In plaats van de geleerde lessen ter harte te nemen, kent Mario & Sonic op de Olympische Spelen - Londen 2012 voor de Nintendo 3DS een principe dat nog minimaler is.



Een goed voorbeeld is de Marathon, waar je zou verwachten een groot aantal keren de A-knop in te moeten drukken met hier en daar een bijzondere verrichting. Echter, het enige wat je doet, is het verzamelen van een paar gekleurde waterflessen. Door dan de juiste kleuren op te pikken, verdien je genoeg punten om de tegenstanders af te troeven en de minigame te winnen. Bij spellen als Badminton Dubbelspel en Tennis beweeg je totaal niet en het enige wat je doet is het maken van een neerwaartse beweging op het touchscreen. Het is simpel in het gebruik, maar alles behalve leuk.

Van alle 50 evenementen die de game te bieden heeft, zijn er hooguit tien welke het spelen echt waard zijn. Dit zijn onderdelen als triatlon, schieten en wielersport. Ze blijven echter niet lang leuk en door de gelimiteerde houdbaarheidsdatum ben je er al heel snel op uitgekeken. Achteraf was het misschien aangenamer geweest om minder evenementen aan te bieden en zo meer op de kwaliteit te letten. De druppel op de hete plaat volgt als we erachter komen dat de droomevenementen, die in vorige Mario & Sonic-games een spectaculair alternatief boden op bestaande sporten, niet beschikbaar zijn in de Nintendo 3DS-versie. Een bijzonder groot gemis.

Inventiviteit kun je niet forceren
Mario & Sonic op de Winterspelen voor de Nintendo DS was vrij aangenaam om te spelen, dankzij simpele en doeltreffende knoppencombinaties. Dit is wederom iets wat in Mario & Sonic Londen 2012 teniet wordt gedaan. Er zijn nog steeds activiteiten te vinden die enkel de knoppen gebruiken, maar voor het grootste deel proberen de minigames zich op de meest ludieke wijzen te presenteren. In de 100 meter vrije vlag is het bijvoorbeeld de bedoeling om met je vingers op het touchscreen te tikken om de overkant te bereiken. Dit werkt zo goed als niet, doordat je tikken nauwelijks erkend worden. Een ander voorbeeld is hoe de Circle Pad ingezet wordt om je ballen in het doel te schieten in de Voetbal minigame. Hier houd je de Circle Pad naar achteren gedrukt, probeer je te richten en laat je zodra de bal jouw kant op komt alles los. Je raakt er aan gewend na een tijd, maar het blijft een zeer onnatuurlijke handeling voor een voetbal minigame.



Nog vreemder is hoe de bewegingsgevoelige besturing en microfoon worden ingezet. Roeien of synchroonzwemmen door je Nintendo 3DS rond te zwieren, is geen pretje. Hetzelfde geldt voor het uitslaan van strijdkreten in de microfoon tijdens het gewichtheffen. Een basketbal in een net gooien en ver kunnen springen komen ook niet goed tot hun recht door de bewegingsgevoelige besturing. Het zijn absoluut krankzinnige uitvoeringen en het blijkt ook gewoon niet te werken. Negen van de tien keer word je beweging niet goed gedetecteerd en verlies je de minigame op vrij kansloze wijze.

Om het allemaal nog wat ingewikkelder te maken, is de uitleg van de diverse activiteiten erg vaag. Soms komt dit door een zeer beknopte omschrijving zoals "Teken een cirkel" of "Beweeg over het scherm" en in andere gevallen komt dit door foute woordkeuzes, welke dingen net een andere betekenis geven. Voor een wat jonger publiek, wat de spellenreeks doorgaans aantrekt, zijn deze zorgen absoluut niet voor niets.

Mist na regen brengt geen zegen
Mario & Sonic op de Winterspelen bevatte een aangename avonturenmodus waarin je Mario en Sonic hielp een wondere winterwereld te redden uit de klauwen van Dr. Eggman en Bowser. Je speelde missies, minigames en loste ondertussen ook nog vermakelijke puzzels op. Het was absoluut niet cinematisch, maar het was plezierig en je maakte langzamerhand je team uitgebreider en sterker met nieuwe mogelijkheden. In Londen 2012 zijn deze concepten in de prullenbak gesmeten en heeft SEGA geprobeerd alles van de grond op te bouwen. Het resultaat is teleurstellend.



In dit avontuur draait het wederom om Bowser en Dr. Eggman, die plannen hebben om Londen vol te gooien met mist om zo de Spelen niet door te laten gaan. Ze hebben geen uitnodiging ontvangen voor de Olympische Spelen en uiten hun boosheid met Boo's, Koopa's, robots en mistgenerators. In vergelijking met het verhaal uit de vorige Mario & Sonic-games is de opzet en ontwikkeling erg zwak. Het verhaal kent geen avontuurlijke structuur, maar een simpele cutscene met een bijbehorend minigame-systeem. Je beslist welk stuk je van het verhaal wil spelen, bekijkt een lange cutscene en speelt één of meerdere minigames. Dit zijn geen speciale missies of puzzels, maar gewoon de standaard activiteiten die je eventueel ook regulier kunt spelen. Je ontvangt wat bonusmissies voor je harde werken op het einde van de rit, maar als de rit zelf het niet waard is, dan kun je het net zo goed overslaan. Mocht je de gok wel willen wagen, dan ben je zo'n vijf uur kwijt om alles te spelen.

Multiplayer
Zoals in alle Mario & Sonic-spellen is er een optie om scores te delen op online leaderboards en kun je lokaal aan de slag met tot wel vier spelers. Dankzij Download Play heb je slechts één gamecartridge nodig waarna alle activiteiten via deze optie speelbaar zijn. Je kunt aardig wat plezier beleven en samen schaterlachen om zelfs de meest tergende spellen uit het gehele pakket. Helaas ontbreekt het aan StreetPass- en SpotPass-mogelijkheden, wat prima ingezet had kunnen worden om scores en profielen uit te wisselen.

Graphics en geluid
Op grafisch gebied ziet Mario & Sonic op de Olympische Spelen Londen 2012 er uitstekend uit. De visuele aspecten zijn kleurrijk en alles van de character models tot aan de omgevingen zien er prima uit in zowel 2D als 3D. Het 3D-effect geeft daarnaast een duidelijk gevoel van diepte, al voegt het weinig toe aan de gameplay. Daarnaast is het de helft van de tijd nauwelijks te gebruiken, omdat je de Nintendo 3DS op verschillende manieren beweegt. De muziek is vrij standaard en niets steekt er met kop en schouders bovenuit. Het is niet slecht, maar het zijn geen hoogstandjes.



Conclusie
Mario & Sonic op de Olympische Spelen Londen 2012 is simpelweg een teleurstelling. De activiteiten zijn nauwelijks activiteiten te noemen, laat staan interessante minigames. De inventieve besturingsmogelijkheden die de game kent, zijn alles behalve goed en fatsoenlijk uitgewerkt. De verhaalmodus is ondermaats, zeker wanneer je deze vergelijkt met Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen uit 2009, welke verscheen op de Nintendo DS. Dat deel kende meer herspeelbaarheid door zijn simplistisch en avontuurlijk karakter. De multiplayer is het enige ware pluspunt van dit deel: het is knap dat je met vier spelers en slechts één cartridge alle 50 activiteiten kunt spelen. Echter, aan het einde van de dag is de conclusie vrij simpel: als SEGA minder activiteiten in het spel had verwerkt en zich meer had gefocust op de kwaliteit ervan, hadden de zaken wellicht heel anders kunnen liggen. Nu is het een zwakke game geworden die bijna niet uit de verf komt.