The Last Story is een zeer toepasselijke naam voor een game die een generatie afsluit. Ten eerste is het voorlopig de laatste console game van Final Fantasy-bedenker Hironobu Sakaguchi. Daarnaast is het waarschijnlijk één van de, zo niet dé, laatste typische RPG-titel voor de Wii en last but not least is met de komst van de Wii U The Last Story wellicht de allerlaatste niet-HD console RPG.

Simplistisch
The Last Story is voor een RPG vrij simplistisch van aard. De gameplay-systemen zijn niet ingewikkeld, het spel is grotendeels lineair en er zijn in het pauzemenu en tijdens het spelen genoeg hulpmiddelen en tutorials aanwezig om ieder onderdeel van de game uit te leggen. Het spel is een stuk minder ambitieus dan bijvoorbeeld Xenoblade: Chronicles, maar brengt een zekere klassieke en authentieke sfeer met zich mee. Sakaguchi ontwikkelde de game als een Japans antwoord op de opmars van third-person action-games, zoals Gears of War en westerse RPG’s, zoals Mass Effect.

Sakaguchi is een goede schrijver en na zijn kunsten bewezen te hebben met Lost Oddessey is hij teruggekeerd naar een minder ingewikkeld thema. De tal van onderwerpen die zijn vorige spel kenmerkte, zoals politiek, religie, imperialisme, filosofie, eer en dood zijn ingeruild voor de thema’s liefde en vriendschap. The Last Story vertelt een gemakkelijk begrijpbaar liefdesverhaal. In de wereld van The Last Story is er een kloof tussen het gewone volk en de adel. De hertogen, koningen en prinsessen leven een luxueus leven en worden beschermd door machtige ridders. De rest van het volk van het keizerrijk en Lazilus Island zijn onderdanen die weinig tot geen weet hebben van de vetes achter de kasteeldeuren. Met verraad en haat proberen de verschillende rijke families elkaar, ondanks een gezamenlijk bondgenootschap, een hak te zetten. Zael is een arme huurling die samen met zijn bende van markante figuren al zijn hele leven probeert om een echte ridder te worden. Hij ontmoet Calista, een meisje met blauw bloed, dat graag de wereld buiten haar kasteel wil zien en tegen haar wil in door haar oom is uitgehuwelijkt om met een rijke prins te trouwen. Het moge duidelijk zijn dat het verhaal van The Last Story voor RPG-begrippen en zeker voor Sakaguchi-begrippen niet verder komt dan het niveau van een TV-serie of speelfilm. De game kent de nodige mysteries en achtergrondverhalen, maar de ‘plottwists’ die deze teweeg brengen zie je ver van te voren aankomen.

De onmogelijke relatie tussen Calista en Zael is echter niet genoeg om een game mee te vullen en daarom is er dan ook meer aan de hand. Het land wordt bedreigd door verschillende groepen monsters, waarvan de eens verbannen Gurak de voornaamste zijn. Onder een nieuwe, machtige koning, genaamd Zangurak, delen ze rake klappen uit en de hertog huurt Zael en andere huurlingen in om zijn leger te versterken. Het spel is niet zozeer een RPG met een grote, open spelwereld en veel keuze mogelijkheden, maar eerder een third-person action-game met RPG-elementen. Door met characters, zoals de vrienden van Zael, te praten, kom je je volgende missie of opdracht te weten. In het begin van de game vecht je tegen groepjes van monsters en later beslis je veldslagen om de wereld te redden van de ondergang. De verandering van huurling naar held, of in dit geval ridder, is geleidelijk en start met het ontdekken van een geheime verborgen kracht die tevens de kapstok is van het battle-systeem.

Gevechten
De gevechten in The Last Story zijn real-time en dat maakt de game snel en dynamisch. Je loopt bijvoorbeeld door een grot en wordt ineens belaagd door een groep hagedismonsters. Zael is in principe nooit alleen en heeft meestal twee tot wel vijf kompanen bij zich om hem te helpen in de strijd. Als je op een vijand afloopt dan gebruikt hij automatisch zijn zwaard om rake klappen uit te delen. Daarnaast heb je een kruisboog op zak om vanaf een afstand vijanden te bestoken en kun je cover zoeken achter muurtjes. Het battle-systeem van The Last Story is modern en Zael heeft ook de eerder genoemde speciale kracht. Als je de ‘power of the outsider’ activeert, krijgt je zwaard een blauwe gloed en zijn alle vijanden op jou gefixeerd. Je vrienden en kompanen kunnen vervolgens ongestoord magische aanvallen uitvoeren en in een later stadium van het spel bepaal jij welke moves dat zijn. De magische aanvallen verschijnen als ronde zones op het veld en wanneer je deze met een speciale move ‘diffused’ krijg jij de kracht van de magie. Als de magiër Yuri een vuurbal schiet, dan kan jij deze bijvoorbeeld dispellen om van je zwaard een vuurzwaard te maken. Op deze manier kun je elementen toevoegen aan je wapens en zo meer schade aanrichten. Een watermonster, zoals de reusachtige Kraken, is bijvoorbeeld zwak tegen ijs, terwijl een grasmonster niet tegen vuur kan. Het steen-papier-schaar principe is net zoals de rest van het spel niet complex, maar voegt wel een strategisch element toe.

In sommige gevechten kun je je omgeving benutten om je vijanden te verslaan. Een zwakke pilaar kan omver geblazen worden met magie, maar je kunt ook in het klein denken en een vuurkorf naar je tegenstanders rollen. Je hebt de acties nodig om de grote groepen vijanden te verslaan, want in The Last Story ben je niet de enige die hulp heeft. Het gros van de gevechten bestaat uit het verslaan van minimaal acht vijanden of meer. Zo zijn er in de latere fases van het spel veldslagen met 20 tot 30 vijanden die er op den duur ook nog versterking bijhalen. De gevechten zijn niet diepgaand, maar door de schaal en de opmerkingen van je party blijf je toch betrokken bij de veldslagen. Daarnaast zorgt men door coole moves en vette animaties voor veel flashy effects op het scherm. Zo krijgt Zael later in het spel een move waarmee hij een muur op kan rennen om vervolgens van deze muur af te springen en met zijn zwaard een verticale slash uit te voeren.

Na het succesvol uitschakelen van een groep vijanden worden er ervaringspunten toegekend en na een x-aantal experience points stijg je een level. Als je bepaalde levels bereikt, krijg je nieuwe skills tot je beschikking. Je hoeft deze skills in tegenstelling tot in veel andere Japanse RPG’s niet te linken, researchen, combinen of wat dan ook. Zael en de andere leden van je party hebben ieder vier í vijf skills en dragen kleding en wapens die hen bepaalde bonussen toekennen en daar blijft het bij. In de omgevingen zoals kastelen, grotten en bossen liggen schatkisten verborgen met nieuwe wapens en andere equipment. Je kunt de gevonden items vervolgens toekennen aan je party in het daarvoor bestemde menu. Het is ook mogelijk om in je onderbroek door het spel te lopen of je haar of kleding te verven. Een feature die de altijd goedlachse Sakaguchi kostte wat het kost in het spel wilde verwerken en bij meerdere promotietours ter sprake kwam.

De presentatie
Buiten de gevechten spendeer je het grootste gedeelte van de speeltijd op en rond Lazilus Island. In deze aardig grote en levendige stad kun je equipment kopen en kletsen met de inwoners. De voice-acting van The Last Story is ondanks de overdreven Engelse accenten overtuigend en de muziek van Nobuo Uematsu voegt de nodige magische noot toe aan de game. Hij heeft deze keer geen elektrische gitaren gebruikt, maar is teruggekeerd naar zijn pianospel en strijkinstrumenten. Een tikkeltje minder ambitieus dan de soundtrack van Lost Oddessey, maar nog steeds prachtige composities. Het spel wordt af en toe onderbroken door CG-scenes om het verhaal verder uit te diepen en om grafische pracht en praal op het scherm te toveren die de kwaliteit van de in-game beelden overtreft.

The Last Story is grafisch gelukkig ook een zeer mooie game. De kastelen zijn voorzien van glimmende marmeren vloeren, terwijl de grotten allerlei flora en fauna kennen. Al met al heeft het spel volgens Sakaguchi’s traditie een iets volwassener uiterlijk dan de meeste andere Japanse RPG’s. De kleding van de personages is stoer dankzij accessoires zoals dolken en puntige schouders. Helaas vergen alle toeters en bellen zijn tol, want de Wii kan de actie soms maar nauwelijks bijbenen. Wanneer er veel vijanden op het scherm verschijnen, begint de game te haperen en te stotteren. Daarnaast zijn er nodige soundbugs aanwezig en kent het spel meerdere kleine foutjes die de game niet verpesten, maar die wel een afleidende werking hebben.

Indrukwekkend doch gemakkelijk
The Last Story moet het niet zozeer hebben van de game als geheel, maar eerder van de speciale, unieke momenten die de game memorabel maken. Een voorbeeld hiervan is de aanval op Lazilus Castle, waarbij het gevaarte onder je voeten afbrokkelt en je in man tot man gevechten de strijd aangaat met de meedogenloze Gurak. Op andere momenten verruilt men de spannende actie voor een somber en emotioneel verhaal of probeert men de speler met een prachtige kamer of een landschap te overtuigen van de spelwereld. Met al deze momenten meegerekend is The Last Story goed voor 20 í 30 uur speelplezier. Het spel wordt door de overweldigende kracht van Zael echter nooit echt moeilijk of uitdagend.

The Last Story kent nog één opvallende feature en dat is een online multiplayer battle-mode. Je hebt de keuze om tegen andere spelers te vechten of met maximaal vijf anderen samen ten strijde te trekken tegen diverse eindbazen. Je kunt je vijanden of vrienden zowel toevoegen via Friendcodes of willekeurig zoeken. Het is een leuke extra die men opvallend uitgebreid heeft uitgewerkt. Zo kun je kiezen uit een groot aantal personages en worden er rankings bijgehouden. Helaas is de moeite wat betreft de Europese markt voor niets geweest, want de multiplayer lobby is grotendeels uitgestorven, waardoor we deze optie niet heel goed hebben kunnen testen. Uit de korte sessies bleek wel dat het battle-systeem zich goed leent voor spannende gevechten, maar we kunnen door deze gelimiteerde steekproef geen goed oordeel vellen over de hoeveelheid lag of balans tussen de verschillende personages en wapens.

Conclusie
The Last Story is in tegenstelling tot Sakaguchi’s eerdere games niet heel ambitieus, maar kent momenten van pracht en praal die uniek zijn in het genre. Met een aantal vernieuwingen heeft Sakaguchi het RPG-genre dichterbij de third person action-games gebracht en dat is een gewaagde zet. In combinatie met zijn overtuigende manier van storytelling en de muziek van Nobuo Uematsu is het een winnende formule. Helaas is de game voor RPG-begrippen net iets te lineair en kent het spel de nodige technische mankementen. Daarnaast mist The Last Story een pittige uitdaging. Het is al met al een gestroomlijnde ervaring die wat nieuwe variatie op het gebied van Japanse RPG’s met zich meebrengt. De term ‘save the best for last’ gaat hier echter niet op.