Met Street Fighter IV: 3D Edition, Dead or Alive: Dimensions en Tekken 3D: Prime Edition is het voor de fans van fighting games goed vertoeven met de Nintendo 3DS. Afgezien van deze mainstream fighters bestaan er echter ook een aantal niches binnen het fighter-genre en met BlazBlue: Continuum Shift II tracht Arc System Works een dergelijk gat in de Nintendo 3DS line-up op te vullen.

Nadat Arc System Works door een gecompliceerde toestand de rechten van de Guilty Gear-IP verloor aan SEGA, besloten de mensen achter de serie een eigen universum op te bouwen en door te gaan met het ontwikkelen van fighting-games. Hieruit ontstond BlazBlue, een fighter die halverwege de huidige consolegeneratie in de arcadehallen en op de Xbox 360 verscheen. BlazBlue vond al snel gretig aftrek bij gamers die van Japanse animé, rock en 2D-fighters hielden. BlazBlue: Continuum Shift II is de uitgebreidere versie van het tweede deel en met deze release doet de serie, afgezien van de Nintendo DS spin-off BlayzBloo, voor het eerst een Nintendo-platform aan.

The Wheel of Fate is Turning!
Het principe van BlazBlue is simpel, maar het is de presentatie die het spel een unieke epische uitstraling geeft. Je kunt zelfs zeggen dat BlazBlue te ver gaat met het aandikken van een vechtspelletje, want aan het verhaal valt nog steeds geen touw vast te knopen. In den beginne was er een groot monster dat vocht tegen de mensheid en verslagen werd door zes helden. Nu, 2000 jaar later, heeft de mensheid uit noodzaak steden gebouwd op gigantische palen om een dodelijke mist op het oppervlak van de aarde te ontlopen. Daarnaast is er een organisatie genaamd het Novus Orbis Librarium die de macht op de aarde controleert middels elementen die men Arg Magus noemt: een magische kracht waarmee 1000 jaar geleden het Ikaruga keizerrijk vernietigd is, omdat men zich durfde te verzetten tegen het Novus Orbis Librarium. Afgezien van de Arg Magus zijn er bovendien de termen Azure Grimoires, Subjectives Times, BlazBlue’s, Sector 7, Vigilantes, Takamagahara, Duodecim, Cauldrons (die Ragna the Blood Edge in een ver verleden vernietigd heeft), Hierarchical Cities en tientallen andere termen die te pas en te onpas op je afgeslingerd worden in de story-mode. Je zult na vijf minuten van ingesproken tekstschermen doorklikken nog steeds geen idee hebben waar BlazBlue nu eigenlijk over gaat en daarmee schiet de story-mode van het spel zijn doel mijlenver voorbij. Het animé introfilmpje met stoere en frappante personages die hun krachten tonen en elkaar tot moes slaan met op de achtergrond een Japans rockmuziekje is daardoor veel effectiever om de sfeer over te brengen op de speler.

Het advies is daarmee om de story-mode van het spel te laten voor wat het is en je te richten op de arcade-mode, want de gameplay van BlazBlue wordt hier niet achtergesteld door onnodig geleuter. In principe kent het spel twee vechtstijlen. De eerste vechtstijl staat bekend als ‘Stylish’ en zorgt ervoor dat het herhalend gebruiken van één van de vier actie-knoppen genoeg is om een stoere combo uit te voeren. Met de tweede vechtstijl, die de noemer ‘Technical’ kent, draait het om het onthouden van knoppencombinaties om min of meer dezelfde acties uit te voeren met meer controle. In BlazBlue is ieder personage een fighting-systeem op zich, want in tegenstelling tot Street Fighter levert het opgeven van ongeveer dezelfde knoppencombinaties geen resultaat op. Bij Ragna the Blood Edge draait het bijvoorbeeld vooral om knoppen ingedrukt te houden en counter-attacks, terwijl Noel Vermillion tot de buttonmash-categorie behoort. Met al deze verschillende personages die ieder een andere look en feel hebben, ben je haast genoodzaakt om je favoriete vechtersbaas tot in de puntjes te masteren en dat is in een tijd van games die bestaan uit hapklare brokken een verrassende wending.

Rebel 1!
Het doorkrijgen van de vechtstijl van een personage geeft veel voldoening, want BlazBlue lanceert de nodige pracht en praal op het scherm. De 2D-stages bestaande uit fantasierijke architecturen en natuuromgevingen kennen de nodige animaties en details, maar zijn voornamelijk statisch. Het zijn de strak geanimeerde characters met dansende haren, vliegende zwaarden en vooral heel veel special-effects die BlazBlue een unieke, grafische stijl geven. Mede door de hoge snelheid van het vechten en de special-effects lijkt het soms net of je een animé zit te kijken. Met dat gevoel in het achterhoofd tovert het spel bij de transformatie van het personage Ban Shinshigami een theme-song uit de hoge hoed die ingezongen is door dezelfde zanger die de beroemde Japanse Dragonball Z theme-tunes vertolkte. De makers van BlazBlue hebben met dit voorbeeld en schaarsgeklede manga girls, kat-mensen, mechs, vampieren, levende modderplassen en andere markante figuren zich volledig overgegeven aan de otaku-doelgroep die de BlazBlue-games sinds de eerste release omarmt.

De eerste BlazBlue werd in de eerste plaats mede populair door de torenhoge moeilijkheidsgraad en men heeft met dit Nintendo 3DS-deel de CPU tegenstanders aanzienlijk verzwakt. Je zult niet langer continu in de pan gehakt worden en de game biedt op de juiste momenten, zoals bij gevechten met rivalen en eindbazen, toch een pittige uitdaging. De moeilijkheidsgraad van BlazBlue hangt samen met je eigen skills en dat geeft tijdens het spelen veel genoegdoening. Het spel ontkomt echter helaas niet aan het gegeven waar meer Japanse fighters mee kampen. Zo kun je zonder moeite negen van de tien gevechten doorlopen en met twee vingers in je neus je rivalen verslaan om vervolgens tien 'retries' nodig te hebben bij een eindbaas die je door een bepaald trucje altijd te snel af is. De opzwiepende rock-muziek en het geschreeuw van je gekozen vechter geven je gelukkig ten alle tijden de moed om door te gaan en je zult zelden het gevoel hebben dat je hebt verloren omdat de tegenstander vals speelde. Na een aantal BlazBlue-delen zijn wat betreft de balans de ruwe randen weggewerkt en kan op een enkele stunteling na ieder personage goed meedingen in de strijd.

Action!
BlazBlue is gelukkig niet alleen aankleding, maar kent ook de nodige inhoud. De game bevat meer dan zestien characters met ieder eigen moves. Het spel kent bovendien een groot aantal stages en modes. Zo zijn er de eerder besproken story-mode en arcade-mode, maar ook een time-attack, survival en lokale multiplayer-optie zijn aanwezig. Als extra bevat de game een abyss-mode. Dit is min of meer een RPG-achtig damspel, waarbij de characters in je team levels stijgen naarmate ze meer vijanden verslaan. Het is wederom een extra aankleding voor de kern van het vechten, maar biedt in tegenstelling tot de story-mode een leuke afwisseling. Je verdient met ieder gevecht experience points waarmee je in het menu extra modes, illustraties, muziek en andere assets ontgrendelt. Het is moeilijk om de lengte van het spel te beoordelen, want eigenlijk verschilt bij fighters het moment dat de verveling inslaat per game en de replay-waarde van BlazBlue: Continuum Shift II doet zeker niet onder voor andere soortgelijke games. Twee grote minpunten zijn echter het gemis van een online modus en de ondersteuning voor Download Play, die met de huidige concurrentie op de Nintendo 3DS absoluut niet hadden mogen missen.

Failure
Blaz Blue: Continuum Shift II is een goede game met een enigszins gelimiteerde doelgroep en over dat feit valt vrijwel niet te twisten. Het probleem is echter dat het spel vrijwel geen unieke Nintendo 3DS-features biedt en dat drukt de score. De game doet niets met de SpotPass, StreetPass of online-gameplay en zelfs het 3D-effect is verwaarloosbaar. Het 3D-effect plaatst de characters enigszins in de voorgrond en halveert de framerate, maar daarmee zijn de 3D-beelden zeker geen extra push om de Nintendo 3DS-versie van BlazBlue II: Continuum Shift te kopen. Het grootste pijnpunt is dan ook dat het spel aanzienlijk in grafische kwaliteit heeft ingeleverd tegenover de console versies door het gebrek aan HD-beelden, maar dat men hier geen goede 3D-functionaliteiten of extra elementen tegenover heeft gezet. Achterop het doosje van de game schitteren de woorden “The Finest Fighter To Grace A Handheld? No Question!' en bij die uitspraak zijn grote vraagtekens te plaatsen.

Conclusie
Met BlazBlue: Continuum Shift II is de Nintendo 3DS weer een goede fighting-game rijker. De grafische pracht en praal komt iets minder naar voren dan in de HD-versies van het spel en daar staat helaas geen goede 3D-functionaliteit tegenover. BlazBlue biedt gelukkig wel een behoorlijke cast van afwisselende characters, unieke vechtstijlen, een flink aantal stages en veel modes en opties. Het grote gemis is echter te vinden in het ontbreken van online-gameplay en ondersteuning voor Download Play. Het geheel is overgoten met een animé-sausje dat met name een specifieke otaku-doelgroep aanspreekt. Als je tot deze doelgroep behoort dan zul je de presentatie nog meer waarderen. BlazBlue is zeker een goede 2D-fighter, maar niet ‘de beste handheld-fighter’, zoals de ontwikkelaar zelf beweert.