Ongeveer acht jaar geleden kwam een survival horror game uit op de PlayStation 2 die de aarde op zijn grondvesten wist te schudden: Project Zero 2: Crimson Butterfly. Nu, in 2012, presenteren Tecmo Koei en Nintendo een Wii-remake van de game die door velen bestempeld wordt als één van de engste spellen ooit. Met nieuwe mogelijkheden zoals een multiplayer, vele veranderingen in hoe het spel gespeeld wordt en een geüpdatet presentatie, hopen beide partijen dat Project Zero 2 veel bekijks trekt en mensen meer geïnteresseerd maakt in de Project Zero-franchise. Is dit gelukt of is het een mislukte port geworden?

Mio en Mayu
Project Zero 2 draait om Mio and Mayu, tweelingzussen die ieder sterk van karakter verschillen. Mio is de jongste van de twee en kent altijd een opgewekt en positief karakter. Dan is er Mayu, die op jonge leeftijd een smak maakte tijdens het spelen met Mio, waardoor ze nu altijd mank loopt. Mio voelt zich hier nog steeds erg schuldig over en heeft daarom een zeer beschermende rol aangenomen over Mayu. Ze beschermt Mayu alsof haar leven er vanaf hangt, vooral omdat Mayu erg stil en snel bang is. Later wordt duidelijk dat Mayu ook dienst doet als medium en daarom contact kan maken met de geestenwereld. In het begin heeft deze informatie weinig betekenis, maar de krachten die op haar afkomen zullen langzamerhand steeds meer naar de voorgrond komen.



Het spel begint met het verdwaald raken van de zusjes waarna ze belanden in een mysterieus dorp genaamd Minakami. Dit dorp stond ooit diep in een bergwoud verscholen, zonder dat iemand zich er aan ergerde. Echter, op een rampzalige dag verdween Minakami van alle kaarten en werd gefluisterd dat wanneer je het verloren dorp ooit spontaan mocht tegenkomen, je er nooit meer uit zou kunnen ontsnappen. Zonder besef treden Mio and Mayu het dorp binnen om te kijken wat ze er kunnen vinden. Zodra ze aankomen, hangt er meteen een gespannen sfeer rond Minakami: alles is verlaten, het ziet er verouderd uit en het lijkt erop dat sommige bouwwerken op het punt staan in te storten. Tot overmaat van ramp verdwijnt Mayu op een gegeven moment en kan het avontuur beginnen.

Alleen Mio
Het eerste uur van het spel word je streng begeleid door simpele gangen om je wegwijs te maken en te begrijpen wat er zoal op je pad komt. Je kunt direct de aanwezigheid van geesten voelen en dit is een gevoel dat enger en enger wordt naarmate de game vordert. Door het avontuur heen speel je als Mio en probeer je Mayu te vinden. Mayu wordt beïnvloed door de kwaadwillige geesten in het dorp en raakt op den duur zelfs bezeten. Mio volgt haar grotere zus doorgaans blindelings, maar wanneer ze er alleen voor staat, belandt ze in de meest onheilspellende situaties en daarmee ook jij als speler. Zonder te verraden wat dit voor situaties zijn, kan wel gezegd worden dat het verhaal zeer sterk is en de game zeer meeslepend. Dit komt niet alleen door het goede en interessante script uit 2004, maar ook door een aantal belangrijke veranderingen, die exclusief zijn voor de Wii-versie van Project Zero 2. Het origineel speelde vanuit vaste, statische oogpunten, die Mio vanaf een afstand lieten zien. Dit werd vervelend na verloop van tijd, doordat je niet altijd goed overzicht had op de situatie. Op de Wii speel je echter in third person en volg je Mio letterlijk achter haar schouders. Dit maakt het spel intenser en het geeft het een beklemmend gevoel mee. De interacties met de verschillende objecten in je omgevingen zorgen ook voor veel benauwende momenten, zeker wanneer je actief de A-knop indrukt om alles te activeren.



Beklemmend en machteloos
Net zoals alle andere goede survival horror games, laat Project Zero 2 je hart sneller kloppen. Dit gebeurt niet door je constant te laten schrikken, maar door de spanning op te bouwen naar een moment. Soms kijk je door gaten in muren of volg je een plas bloed, alles met nieuwsgierigheid als drijfveer. Op zulke momenten is de spanning te snijden en wanneer je dan daadwerkelijk een schrikmoment wordt voorgeschoteld, krijg je bijna een hartaanval. Momenten zoals het zien van tientallen lijken in een kamer waarna je achtervolgd wordt door een onverslaanbare geest of een projectiekamer waarin de disc drive van je Wii synchroon beweegt met de actie op het scherm, zijn daarbij om nooit te vergeten.

Een ander aspect dat je vaak terugziet in goede horrorgames is dat het hoofdpersonage erg machteloos is. Een goed voorbeeld hiervan is hoe je aan het begin van het avontuur een zaklamp tot je beschikking hebt, maar deze later kwijtraakt. Je zult dan enkel met een paar lichtflitsen en werkende lampionnen je weg moeten vervolgen. Geesten zullen naargelang je avontuur sneller bewegen en je proberen te verwarren zodat je de verkeerde keuzes maakt in je tocht. Gedurende je progressie pak je ook diverse passages uit een dagboek en verschillende documenten op. Deze items zullen je meer inzicht geven in het dorp, de bewoners en diverse, duistere geheimen, hetgeen leuke extra’s zijn en het verhaal goed uitdiepen.



Geen Japanse stemmen
Ondanks de sterke verbetering wat betreft het spelen in third person, is er ook een discutabel punt aanwezig in de Wii-versie van het spel: er zijn nieuwe scènes en andere eindes. De originele voice cast van de westerse versie was Amerikaans en niet beschikbaar voor het Europese lokalisatie-team. Het team besloot hierop om alle acteurs te vervangen en nieuwe, Britse stemmen te gebruiken. Deze zijn lichtelijk minder overtuigend dan de originele voice cast en komen de kwaliteit van de game niet per se ten goede. Het zou een zeer welkome optie geweest zijn om de Japanse stemmen aan te kunnen horen, vergelijkbaar met hoe Spirit Camera: The Cursed Memoir dit deed op de Nintendo 3DS, maar dit is helaas niet mogelijk. Het is een jammerlijk gemis, vooral gezien het hier om een typisch Japanse game gaat qua stijl.

Vechten met de Camera Obscura
In eerste instantie zul je best moeten wennen aan de besturing in Project Zero 2: Wii Edition. Je beweegt Mio rond het dorp met de analoge stick van de Nunchuk en met de Z-knop zal ze een sprintje trekken. Wanneer je de Wii Remote snel een keer schudt, zal ze 180 graden draaien, waardoor ontsnappen uit moeilijke situaties gemakkelijker wordt. Dit werkt echter niet altijd even accuraat, wat irriterend kan werken in benauwende situaties. Het spel wordt qua besturing echter pas echt lastig wanneer je geïntroduceerd wordt tot de Camera Obscura. Met deze Camera Obscura probeer je verschillende spoken en geesten een kopje kleiner te maken. Het is een speciale camera die je in staat stelt om kiekjes te maken van het bovennatuurlijke waarna ze verzwakken. Je activeert de camera met de B-knop en maakt foto’s met de A-knop. Je kunt daarbij de Wii Remote draaien als een schroevendraaier om in het shot het licht bij te werken. Het nadeel hiervan is dat je de Wii Remote ook naar links of rechts beweegt om de camera te draaien, waardoor het behoorlijk wat oefening vergt voordat je alles onder de knie hebt. Met een goede, vaste hand moet het goed komen, maar het blijft ten alle tijden onwennig.



Mocht je op een geest stuiten en weet je deze te volgen, dan stijgen de paranormale krachten in de camera, waardoor je aanvallen steeds wat sterker worden. De beginnende speler kan het zichzelf gemakkelijker maken door de Z-knop ingedrukt te houden, waardoor de geest constant gevolgd zal worden. Lukt het je om ze op het juiste moment te raken met de camera door de A-knop in te drukken wanneer de paranormale cirkel rood wordt, verandert de aanval in een 'Fatal Frame'. Deze speciale actie zal twee keer zoveel schade aanrichten en je daarom een hoop helpen.

De Camera Obscura wordt naast het verslaan van bovennatuurlijk gespuis ook gebruikt om geheimen te ontrafelen tijdens het avontuur. Zo kom je geesten tegen die aan een vaste plaats gebonden zijn door wanhoop of pijn. Ze zijn verdoemd om hulpeloos rond te dwalen en door ze op de foto te zetten, kun je dingen over ze te weten komen of je volgende stappen in het avontuur ontfutselen. Telkens wanneer je een succesvolle foto maakt, levert dit je punten op. Deze kunnen gebruikt worden om de camera en de verschillende lenzen die je tijdens het spelen vindt, te versterken. Zo kun je met een druk op de knop de grootte van de Capture Circle verbreden of ervoor zorgen dat je meer schade toebrengt aan je tegenstanders. Dit extra RPG-element zorgt ervoor dat het ontdekken van de omgevingen loont, waardoor je gemotiveerd raakt om zoveel mogelijk van het spel te zien, wat tegelijkertijd meer spanning met zich meebrengt. In totaal duurt de game zo’n tien uur om uit te spelen, maar om de volle 100% qua gevonden spoken en items te halen, kun je zeker een uur of vijftien tot twintig bezig zijn met het hoofdavontuur. Dit is een zeer respectabele hoeveelheid voor een horror-game.



Meer spanning in de Haunted House
Naast het reguliere avontuur van Project Zero 2 kent de game een nieuwe stand die exclusief is voor de Wii: Haunted House. Deze modus heeft veel weg van een klassiek horrorspel uit vervlogen tijden: je beweegt in first person en de besturing is zeer simpel: je houdt de A-knop ingedrukt om een vooraf bepaald pad te volgen en je kijkt om je heen met de analoge stick van de Nunchuk. Terwijl je probeert onverschrokken te blijven, houdt de game bij hoeveel je de controllers beweegt en maakt hiervan aan het einde van een level de balans op. Echter, het probleem hierbij is dat het spel soms de bewegingen te snel of te hoog inschat, waardoor het soms lijkt alsof je banger bent dan het geval is.

De Haunted House is opgebroken in verschillende missies, die ieder een ander doel hebben. Het ene moment zul je achtervolgd worden door een woeste geest en op het andere moment zul je bepaalde geesten of items moeten vinden. De geesten en objecten zijn hierbij bij elke playthrough anders, zelfs bij herspelen van uitgespeelde missies. Dit zorgt voor aardig wat extra herspeelbaarheid en maakt van het geheel een bijzondere leuke extra.

Multiplayer
Het hoofdverhaal van Project Zero 2: Wii Edition kent geen multiplayer, maar de Haunted Mansion-modus kent dat wel. Hier kan een tweede speler het de andere speler een stuk moeilijk maken door extra geesten te laten verschijnen met behulp van de A-knop. De B-knop kan gebruikt worden om de Wii Remote van speler één te laten trillen en de vierpuntdruktoets kan worden ingezet om verschillende geluiden uit de Wii Remote van speler één te laten komen. Dit getreiter zorgt voor een unieke multiplayer modus, die niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Het is wat mager, maar het is desondanks een vermakelijke toevoeging aan een game die vooral bedoeld is als een meeslepend singleplayer avontuur.



Graphics en geluid
De presentatie van Project Zero 2 heeft een grote metamorfose ondergaan op de Wii en in alle opzichten ziet het er stukken beter uit. Een groot verschil dat gelijk kan worden opgemerkt, is dat het spel nu gestroomlijnd loopt in 16: 9 widescreen. Tecmo Koei had er voor kunnen kiezen om alles simpelweg te porten, maar ze kozen voor de betere optie. Alles op grafisch gebied is van top tot teen verbeterd: de textures, de personages en zelfs de CGI cutscènes die het spel baanbrekend maakte voor de PlayStation 2, zien er hier op hun allerbest uit. Het zien van de vernieuwde character models en omgevingen maken alles een stuk sfeervoller. Echter, het moet gezegd worden dat de textures zo nu en dan niet al te scherp zijn, maar deze zul je gelukkig niet al te vaak tegenkomen. Het is echter ongetwijfeld één van de meest uniek ogende spellen op de Wii: het is donker en onheilspellend bij iedere bocht en dat is hetgeen wat we willen zien in een horror-game.

Het geluid in de game is ook in vele opzichten verbeterd. Alle oude geluidseffecten zijn weggegooid en vervangen met meer overtuigende stukken. Daarnaast hoor je geesten nu ook in de de speaker van je Wii Remote binnendringen, iets wat nog een extra laag op de presentatie smeert. De soundtrack van Project Zero 2 bestaat voornamelijk uit Japanse muziek met duistere ondertonen. Het past goed bij de stijl van de game en zorgt ervoor dat de spanning altijd hoorbaar is.



Conclusie
Project Zero 2: Wii Edition is een zeer geslaagd horrorspel voor de Wii en een sterke remake van een klassieker uit 2004. De presentatie is verbeterd en daarmee beangstigender dan ooit te voren. Echter, het gemis van Japanse voice acting en een aantal onscherpe textures zijn een doorn in het oog. De nieuwe, Britse stemmen zijn ook niet zo overtuigend als de Amerikaanse stemmen uit de PlayStation 2-versie. De besturing vraagt daarbij veel gewenning, hetgeen niet voor iedereen is weggelegd. Tegen deze minpunten staat echter wel een dijk van een avontuur met een zeer meeslepend verhaal, waarbij het gevaar altijd om de hoek loert. Dit gevoel is in Project Zero 2: Wii Edition alleen maar sterker geworden dankzij de nieuwe third person-camera positie die je in het midden van de actie plaatst. De extra modus Haunted House zorgt tevens voor nieuwe uitdagingen en een leuke multiplayer-toevoeging, maar kent ook een duidelijk minpunt in deze first person-modus: de vreemde besturing. Hoe dan ook kan gezegd worden dat Project Zero 2: Wii Edition een zeer goede horror-game is. Als je denkt over stalen zenuwen te beschikken en van een stevige pot horror houdt, kijk dan niet verder dan Project Zero 2: Wii Edition: het is één van de beste spellen waarmee je het horror-genre kunt ervaren!