Pokémon: al twintig jaar een fenomeen Special | 28 februari 2016 18:00 | Auteur: Erik F.

Al pak 'm beet 16.5 jaar (in Japan zelfs al twintig!) haalt Game Freak hetzelfde kunstje uit met hun geroemde Pokémon-spellen. Als een wat jongere gamer vraag je je misschien af hoe het bedrijf hiermee wegkomt. Natuurlijk zie je de kwaliteit van de spellen wel, maar waarom nu ineens het sterk verouderde Red, Blue en Yellow uitbrengen? Daar is nu toch helemaal niets meer aan? Dit artikel is dan ook speciaal voor jou (al mogen oude rotten ook gerust verder lezen). Erik en Dyon nemen je mee op een nostalgische trip naar de tijd waarin Pokémon de gehele wereld in zijn greep had.

Wat klinkt dat overdreven, niet? Tegenwoordig is dat ook moeilijk voor te stellen. Maar een dikke vijftien jaar geleden was dit bijna nog een understatement: toen kon je letterlijk en figuurlijk niet om Pikachu en kompanen heen. Ze prijkten op honderden verschillende trading cards, je kon ze allemaal plakken in een groot stickerboek en ze hadden een prominent plekje in speelgoedwinkels met alle merchandise die je je maar kunt bedenken – ze zaten zelfs als Flippo’s (kun je nagaan hoe lang Pokémon alweer bestaat!) in de zakken chips van Smith’s (nu Lay's). Om er ondertussen ook nog eens voor te zorgen dat iedereen achter de buis bleef plakken, vlak voordat ze naar school moesten.

B8tH8bDIAAAb_pe
Pokémon-kaarten waren alleen nog maar het topje van de Pokémon-hype.


Een droom die uitkwam
Deze ongekende populariteit heeft ervoor gezorgd dat iedereen van twintig jaar of ouder het fenomeen Pokémon kent. De media sprak over een ware hype – iets waar in 9/10 gevallen de spellen niet eens bij genoemd werden. Dit is totaal het tegenovergestelde van tegenwoordig, waar men de zakmonsters vooral herkent uit de games van Game Freak. Sterker nog: als kleine Erik wist ik niet eens dat er een tweetal Game Boy-spellen bestond. Want zeg nou eerlijk: om net als Ash op avontuur te gaan om ze allemaal te vangen, dat kon toch alleen maar een droom zijn? En toen kwam halverwege 2000 Pokémon Yellow uit op de Europese markt. Met Pikachu aan je zijde kon je (net zoals Ash!) proberen om zélf ze allemaal te vangen. Voor mij was dat destijds letterlijk een droom die uitkwam.

De grap is dat mijn voornaamste herinneringen aan Pokémon Yellow vooral te maken hebben met het feit dat ik als broekie van amper negen aanvankelijk geen fluit van het spel begreep – alles was immers in het Engels en destijds werd je daar nog niet zoveel mee geconfronteerd. Zo heb ik er uren over gedaan om in de thuisbasis van Team Rocket te komen, Saffron City. Door zijn vier ingangen lijkt het misschien de gemakkelijkst te bereiken stad, maar omdat de vrouw achter de balie telkens te ‘thirsty’ was om me door te laten, schoot ik niets op. Uiteindelijk kwam ik er met dom geluk doorheen (thanks, vending machines!) Ook de Safari Zone was een harde dobber: niet alleen moest je er van alles vinden (Golden Teeth, HM03), maar je moest dit ook nog eens doen in minder dan driehonderd stappen. Frustratie alom, want zeker om Surf te grijpen had je ze bijna allemaal nodig. Je begrijpt dat ik het spel uiteindelijk gezamenlijk met mijn vader heb moeten uitspelen.

1397068344
Aan het eind van de Safari Zone ontving je van deze man die felbegeerde HM03: Surf!


Met veel bombarie
Een relaas over de kwaliteit van de spellen (hoewel dat buiten kijf staat) ga ik ook niet geven – daar was ik simpelweg te jong voor. Toch maakte al dat rare Engels niet uit: alleen het gegeven dat je - net als Ash - op ontdekkingstocht kon gaan door een wereld vol mysterieuze wezens was al bijzonder genoeg. Een tocht die uiteindelijk een zestal brute vechtmonsters opleverde waarmee je aan het eind van de Elite Four eindelijk die arrogante Gary kon verslaan. Het ‘Hall of Fame’-geluidje dat daarop volgde bezorgt me nog steeds kippenvel: eindelijk was je de allerbeste Pokémon-meester aller tijden, zoals er nog nooit een geweest was.

Als je als jongere gamer alleen de nieuwste Pokémon-spellen gewend bent, voelen Red, Blue en Yellow ongetwijfeld ouderwets aan. Maar hopelijk begrijp je nu beter waarom Nintendo deze spellen met zoveel bombarie opnieuw uitbrengt. Wie wil zich nou niet weer even kind voelen?

1397068345
Het startscherm van Pokémon Red.


Dyon's nostalgische trip
Mijn allereerste kennismaking met Pokémon was op de kinderzender Fox Kids waar ik als zesjarig jongetje helemaal opging in de avonturen van Ash, Misty en Brock. Het was dan ook niet kort daarna dat ik in een plaatselijke Bart Smit zag dat er ook een tweetal Pokémon-spelletjes voor de Game Boy waren uitgekomen, namelijk Pokémon Rood en Pokémon Blauw voor de mooie prijs van 115 Nederlandse Florijnen. Het heeft mij meer moeite gekost om dat geld te krijgen van mijn ouders dan om daadwerkelijk de 150 Pokémon te verzamelen.


De meeste Nederlanders maakten kennis met de Pocket Monsters via Fox Kids.


Een opvallend rode kleur
Wat mij meteen opviel bij de cartridge van Pokémon Rood, was dat hij in plaats van het saaie grijs een opvallende rode kleur had. Iets wat geen enkele Game Boy-game in mijn heugenis had. Toen ik vervolgens de cartridge in mijn Game Boy stopte en mijn eerste stappen zette in Kanto was ik echter lichtelijk teleurgesteld: de Pokémon en de personages zagen er bij lange na niet zo uit als de Pokémon uit de televisieserie en dat verbaasde mij enigszins.

Toch was ik ondanks deze teleurstelling al gauw verknocht aan de typische gameplay die in de kern na twintig jaar niets veranderd is. Het grote avontuur dat je kon gaan volgen was van unieke aard. Meer dan twaalf stadjes die je aan kon doen met als doel Pokémon-meester te worden en 151 verschillende monstertjes om te vangen.

Mijn meest angstwekkende ervaring in mijn jeugd heeft echter ook met Pokémon te maken. De allereerste keer dat ik door de Pokémon Tower liep in Lavender Town en de geest van Marowak tegenkwam joeg mij dat de stuipen op het lijf. Ik heb hier nachtmerries over gehad: de sprite die ze hiervoor gebruikten was angstaanjagend. Tegenwoordig kan ik er alleen maar om lachen.

1397068342
De sprite van 'Ghost'.


Bugs en mythes
Wat mij vooral altijd bij zal blijven bij deze games zijn de bugs en mythes die je via vrienden en anderen te horen kreeg. Ik weet nog goed dat een achterbuurjongen mij vertelde dat je oneindig veel Master Balls en Rare Candy’s kon krijgen door de Missingno-bug. Ik blijf het knap vinden hoe je door een bepaald aantal dingen op rij te doen, je een complete game kan laten glitchen. Nog knapper is het, dat mensen hier überhaupt achter zijn gekomen.

De meest bekende mythe uit de Pokémon-games is toch wel de vrachtwagen in de haven van Vermillion City. Lang werd er gedacht dat hier een Mew inzat en verschillende verhalen deden er te ronde hoe je die kon krijgen. Zo zou het zijn dat je Golem van level 300 (hoe dan!?) strength moest laten gebruiken zodat de vrachtwagen opzij zou gaan, iets wat echter nooit zou gebeuren.

1397068346
Oudgedienden kunnen het patroon om Missingno tevoorschijn te toveren ongetwijfeld nu nog dromen.


Klonen!
Op multiplayer-gebied heb ik destijds vooral veel lol gehad samen met mijn oudere broer. We hadden ieder een eigen gameboy en toen we ieder een eigen game hadden (hij geel en ik rood), ruilden we af en aan om alle monstertjes te verzamelen. Het was ook toen dat we erachter kwamen dat we Pokémon konden klonen via de ruilfunctie. Het was een kwestie van de ene link-kabel net op het juiste moment eruit halen. Het is namelijk zo dat bij de allereerste generatie het ruilen niet tegelijkertijd ging, maar één voor één. Hierdoor konden we beiden alle legendaries en fossielen bemachtigen. Ik heb altijd het geluk gehad dat ik nooit een savefile was kwijtgeraakt, iets wat vrienden van mij wel is overkomen.

Pokémon is - samen met Super Mario Land 2 - de titel die ervoor zorgde dat ik echt ben gaan gamen op de handheld. De originele games zijn tijdloos en zijn trendsetters voor de gehele gamesindustrie. Gotta Catch 'm All!
Next articleGerucht: Nieuwe details over Nintendo's NX-console Previous articleDrie launch trailers voor Pokémon Red, Blue en Yellow

Reacties van gebruikers

Avatar
JoVo-7 | 28 februari 2016 19:59 | #261787
collapse
Dit verhaal verteld precies zoals ik het ook heb ervaren. De herinneringen, dat in de pauze van de basisschool naar de serie kijken, de kaarten en t moeilijke Engels.. Bedankt Erik voor het mooie artikel.
Avatar
Erik F. | 29 februari 2016 21:52 | #261836
Reactie op post #261787 van JoVo-7
Wat leuk om te lezen! Geen dank hoor. Smile
Avatar
Duncan | 29 februari 2016 00:25 | #261788
Ja, toen gebruikten we nog guldens. Ik heb wel minstens 100 gulden verspild aan die kaarten... Allemaal wel netjes bewaard in een mapje en niet mee zitten gooien tegen een muur, wat de meeste van mijn leeftijdsgenoten destijds deden.

Het begon allemaal met Yellow voor mij. Ik denk dat er weinig games waren waar ik echt zoveel uren in heb gestopt als Yellow. Jammer, liet ik mij ook misleiden door stomme geruchten, zoals één dat als je een Magikarp dumpte bij de daycare hij op een gegeven moment een Mew werd. Hilarious
Avatar
J.Beau | 29 februari 2016 01:38 | #261789
Thirsty! Daar heb ik ook lang over gedaan, haha!
Avatar
offensive | 29 februari 2016 14:19 | #261805
Ik heb echt helemaal niks met Pokémon.
Avatar
fantasyfreak | 29 februari 2016 17:10 | #261816
Haha heerlijk al die games die Engels waren en waar je eigenlijk geen zak van begreep.

Ik vond het altijd zo'n gedoe met Pokémon wisselen met de Boxen van Bill in de computer. Het lukte me altijd alleen maar omdat ik op een gegeven moment door had wanneer ik de bovenste en wanneer ik de onderste optie moest drukken. Ik had geen idee wat er stond en in het begin was het maar altijd meerdere keren proberen in de hoop dat de Pokémon dan wel gewisseld waren :"D

Plaats een reactie

Log in of registreer een account om een reactie te kunnen plaatsen.