Pokémon Ultra Sun / Ultra Moon Review | 14 november 2017 15:00 | Auteur: Erik F.

Pokémon Yellow, Crystal, Emerald, Platinum, Black 2 en White 2: naar goede traditie komt Game Freak altijd met een derde (of zelfs vierde) versie van haar gelauwerde serie. Enkel het door iedereen verwachte Pokémon Z heeft nooit het levenslicht gezien. Met Pokémon Ultra Sun en Ultra Moon zet Game Freak deze gewoonte echter weer door. En geef de dames en heren eens ongelijk; ook zo’n derde maaltijd wordt altijd gretig uit de winkelschappen geplukt. Maar ergens blijft het toch een beetje steken; is het eigenlijk wel gerechtvaardigd dat wij deze heruitgaven steeds maar slikken?

Met Alola heeft Game Freak naar mijn bescheiden mening de meest overtuigende wereld ooit geschapen. Hoewel het Kalos van Pokémon X/Y een interessante versie van Frankrijk was, voelde het nooit echt aan als grote stap ten opzichte van eerdere Pokémon-werelden. Nu ging jij als elfjarige ineens op reis door een viertal eilanden, elk met een Guardian die het landschap en haar inwoners beschermde. Alles draaide om de verbinding tussen jou en je Pokémon; iets wat toch ontbrak in eerdere games. De geboorte van allesvernietigende Z-Moves (super sterke aanvallen die je slechts één keer per gevecht mag gebruiken) en speciale Alolan Forms van eerste generatie Pokémon zijn hier misschien wel het mooiste voorbeeld van.

3
Z-Moves zijn ook competitief gezien een uitstekende toevoeging.

Om u tegen te zeggen
Niet langer was jij meer het jochie dat de ene na de andere Gym afstruinde op weg naar de hoogste top. Nee, je taken zijn gegroeid, gevarieerd, en vooral leuker. Het ene moment verzamelde je voedsel voor een overheerlijk gerecht, het andere moment zat je te staren naar de spirituele dans van een stel Alolan Marowaks. Allemaal met één doel: het lokken van die almachtige Totem Pokémon, die jou zomaar een kopje kleiner kunnen maken als je niet oplet. Voor het eerst voelde je als elfjarige (of 26-jarige) jongen even nietig bij het aanzicht van zo’n gigantische Lumantis (die ook nog eens Sunny Day krijgt van z’n maatje Kecleon, waardoor Solar Blade in één beurt gehakt maakt van je arme Rockruff, snik).

Het fundament en het gras-vuur-water drieluik bleven hetzelfde, maar Pokémon Sun & Moon voelden als een grote stap vooruit. Zo’n grote stap zelfs dat de gedoodverfde heruitgaven eigenlijk meteen al een vieze nasmaak hebben. Hier herhaalt Game Freak het trucje onbeschaamd: het spelverloop is bijna exact hetzelfde als in 2016. Zo jammer, gezien ze met Black 2 en White 2 hebben laten zien dat deze aanpak helemaal niet hoeft. Hét sterke element van Sun & Moon valt hier in één keer weg. En sta je (net als bij al die vorige derde iteraties) als recensent voor een tweestrijd. Is het eigenlijk wel gerechtvaardigd dat wij deze heruitgaven steeds maar slikken?

1
Je kunt nu stickers verzamelen, om zo'n gigantische Totem Pokémon aan je team toe te voegen!

Niet Ultra, wel subtie
Toch moet ik zeggen: die kleine, subtiele verbeteringen sieren Ultra Sun en Ultra Moon wel. In tegenstelling tot vorig jaar, hoef je je niet meer door een ellenlange lap tekst aan het begin te scrollen voordat je je zakmonsters krijgt. Rowlet, Litten of Popplio voegt zich (zoals het hoort) al na enkele speelminuten aan je team. Ook is je RotomDex (Alola’s variant op de PokéDex, compleet met uitgebreide kaart) praatgrager dan ooit én verwent 'ie je zo nu en dan met leuke vragen of zelfs voorwerpen. Op sommige momenten vraagt hij je ook of je niet even moet opslaan of je Pokémon wil genezen, waardoor je met tik van je stylus zo naar het desbetreffende menu gaat. Handig!

Het verhaal blijft daarnaast geen meesterwerk (Pokémon Black & White behouden die troon), maar is een stuk interessanter om te volgen. De toevoeging van een derde partij, de mysterieuze Ultra Recon Squad, is een sublieme zet. Het geeft een vrijwel zelfde verhaal uit Sun & Moon nét dat beetje onvoorspelbaarheid. De Ultra Recon Squad struint verdwaasd door Alola, verbaasd door de omgeving en rare gebruiken waarin ze verkeren. Ze mengen zich vervolgens zonder schaamte in het drieluik tussen de Aether Foundation (een organisatie die alle Pokémon van een beter leven wil voorzien), Team Skull (een mislukte variant van Team Rocket) en jouw eigen queeste.

Het is echter wel schrijnend dat je (in het hoofdverhaal!) niet of nauwelijks tegen nieuwe locaties aanloopt. Op een klein bos vol Pikachu’s na (waar helaas weinig te beleven valt), bezoek je één op één dezelfde locaties als een jaar geleden, in exact dezelfde volgorde. Zelfs een kleine aanpassing aan de formule, zoals de drie nieuwe beginstadjes uit Black 2 / White 2, had dit tweede avontuur in Alola goed gedaan. Het verrassingselement blijft uit, evenals de creativiteit van Game Freak. Enkel tegen het einde van het avontuur trakteert het spel je op een waar feestmaal aan toevoegingen, zoals de kans om nagenoeg alle Legendaries uit de game te vangen, het uit te vechten tegen alle slechteriken van de regenboog en nog een aantal verrassingen die ik helaas niet mag verklappen. Dit soort zaken hadden echter wel veel en veel eerder in het avontuur mogen plaatsvinden.

2
In de nieuwe Pikachu Valley kun je spelen met allerlei Pikachu's.

De magie van Pokémon
Maar toch heb ik het wel weer tot die post-game geschopt in een avontuur dat je langs dezelfde locaties brengt, maar nét genoeg toevoegingen kent om zichzelf als ‘Ultra’ te rechtvaardigen. Want potverdorie, Pokémon blijft toch altijd wel een van de meest heerlijke RPGs om te spelen. Het concept is tijdloos, en Game Freak heeft het inmiddels tot perfectie verweven. Voeg daarbij ook nog eens toe dat oudgedienden in Ultra Sun en Ultra Moon heerlijk op hun wenken bediend worden met lastige gevechten (zelfs als je EXP Share aan hebt!) én CPU’s met een AI waar je soms u tegen zegt.

Aan de andere kant voelt het voor nieuwe spelers als een prachtig gestructureerd avontuur. Maar ik durf te zeggen dat bijna iedereen van jullie in 2016 wel deze reis al eens ervaren heeft. Ik durf zelfs te zeggen dat veel van jullie ook over een paar dagen weer opnieuw op reis gaan, zij het wat minder geïmponeerd misschien dan eerst. Is het nostalgie, of toch die eeuwig durende magie van Pokémon? Moeilijk te zeggen. Maar uiteindelijk zijn wij het allemaal, als kopers, die de komst van een derde of vierde versie telkens maar weer rechtvaardigen.




Conclusie
Als heruitgave stellen Pokémon Ultra Sun & Moon iets teleur, maar als opzichzelfstaande game zijn dit misschien wel de beste werken die Game Freak ooit heeft geleverd. Je voelt duidelijk de hand van de meester. Zij het in kleine toevoegingen als een iets gestroomlijnder spelverloop, zij het in de vorm van de Ultra Recon Squad, dat het verhaal een stuk aangenamer om te volgen maakt. Daarnaast blijft Alola qua personages (Lillie!), locaties en sfeer overtuigen. Zelfs oudgedienden zullen soms vergeten dat zij bijna exact hetzelfde spel als vorig jaar aan het spelen zijn. Is dat erg? Dat zou het wel moeten zijn. Maar dit is de kracht van Pokémon. Een kracht die de hele wereld al meer dan twintig jaar in zijn greep houdt.
7
N1-score
  • + Ultra Recon Squad vormt interessante toevoeging aan het verhaal
  • + Magie van Pokémon blijft je zelfs als fan nogmaals boeien
  • + Alola blijft een heerlijke regio om te doorlopen...
  • - ...maar voelt niet zo fris meer als zou moeten
  • - Spelverloop is exact hetzelfde als in Sun & Moon
  • - Substantiële extra content pas post-game
  • - Voelt aan als stap terug na Black 2 en White 2
Next articleAtelier Lydie & Suelle: Alchemists and the Mysterious Paintings... Previous articleHollow Knight dwaalt begin 2018 af naar de Nintendo Switch

Reacties van gebruikers

Avatar
Yosher | 14 november 2017 17:12 | #279047
Leuk geschreven review, alleen wordt ik hier nóg tweestrijdiger van dan ik al ben. Mijn hype voor deze game is echt zo dood als het maar zijn kan. Maar het is Pokémon, dus ga ik het sowieso wel halen en spelen en kijk ik er, op een bepaalde manier, toch naar uit. Een 7 is ook wel zo'n beetje wat ik had verwacht eerlijk gezegd, maar niet omdat het te veel op Sun & Moon lijkt, maar omdat.. uhm.. tja, eigenlijk weet ik niet waarom? Op de één of andere manier trekt deze me gewoon niet zo. Ik heb echt nog nooit zo weinig naar een Pokémon game uitgekeken als deze, zelfs de nostalgie van het vechten tegen criminelen in voorgaande delen haalt weinig tot niets uit bij mij.

Ik hoop dat dit veranderd zodra ik het spel eenmaal speel, maar aangezien ik bij Sun & Moon ook al niet zo héél veel plezier had (net als bij X & Y eigenlijk), houd ik m'n hart vast. Ik zou zeggen dat ik misschien te oud wordt, maar OmegaRuby/AlphaSapphire had ik dan wél weer veel plezier mee, en Pokémon Black/White (2) waren echt de beste games in de serie IMO (naast (Heart)Gold/(Soul)Silver).

Ik denk dat het gewoon deels te maken heeft met wat deze en de vorige generaties hebben toegevoegd. Ik geef echt totaal niks om Mega Evolutions en Z-Moves. Het gaat me gewoon té veel de richting op van Digimon, Transformers en weet ik wat allemaal. Het voelt niet meer natuurlijk aan. De Pokémon die je tegenkomt voelde altijd gewoon echt aan alsof je de natuur aan het temmen was, maar nu voelt het gewoon totaal niet meer zo, het moet allemaal maar groter, extremer, krachtiger etc. Erg jammer...
Avatar
FalconPawnch | 14 november 2017 23:05 | #279050
Het jammer vind ik juist dat je naast die island challenges niet nog gewoon gyms hebt. For some reason is dat wat voor mij pokemon nog steeds leuk maakt. het is die formule die mij altijd wist te boeien. Sun en Moon waren een aangename game vanaf het eerste ogenblik, maar het was heeeeel erg lineair en idd veel lappen tekst in een niet boeiend verhaal. Ergens voelt het alsof ze alle extra's in deze Ultraversies al gepland hadden voordat ze Sun en Moon uitbrachten, want een hoop dingen waren gewoon echt een gemis.

Op zich wil ik de games wel spelen, maar ik weet ergens dat ik er weinig zin in heb om weer al die eilandjes af te moeten gaan in dezelfde volgorde omdat ik dat onlangs nog gedaan had in de originele games. De releases liggen imo gewoon te dicht op elkaar.
Avatar
fantasyfreak | 14 november 2017 23:34 | #279051
Jammer dat dit dan eigenlijk de Pokémon afsluiter moet zijn voor de 3DS Weird
Avatar
Raymon | 15 november 2017 11:22 | #279052
collapse
"oudgedienden in Ultra Sun en Ultra Moon heerlijk op hun wenken bediend worden met lastige gevechten (zelfs als je EXP Share aan hebt!)"
Ik wilde EXP Share uit zetten bij deze games, maar nu begin ik te twijfelen Razz Gata het hier om gevechten in de main story line, of om de "extra" gevechten?


Ook ik kijk op twee manierne naar de laatste paar Pokémon games. Aan de ene kant prachtige graphics, prachtige werelden, goede verhaallijnen.. Aan de andere kant wordt het me te extreem: Mega Evolutions, Z-Moves, dat hoeft voor mij allemaal niet; dat hoort mijns inziens niet bij Pokémon. Daarbij hoeven er van mij niet telkens weer nieuwe Pokémon bijgevoegd te worden; de latere generaties zien er echt voor geen meter uit (de Local Alola Variants vond ik dan wel weer een leuke toevoeging). Daarbij zijn de latere games echt te gemakkelijk geworden, mede door de Mega Evolutions e.d. En... Ik mis de Battle Frontier van Pokémon Emerald nog steeds! Heerlijk was die!
Avatar
Erik F. | 15 november 2017 13:49 | #279059
Reactie op post #279052 van Raymon
collapse
Om gevechten in het hoofdverhaal Raymon! Daarom vind ik het zeker interessant om te benoemen; over het algemeen waren voorgaande spellen nogal makkelijk.
Avatar
Raymon | 16 november 2017 11:40 | #279080
Reactie op post #279059 van Erik F.
Mooi, dat klinkt veelbelovend! Voorgaande games waren inderdaad véél te makkelijk.

Plaats een reactie

Log in of registreer een account om een reactie te kunnen plaatsen.

Pokémon Ultra Moon

Platform: Nintendo 3DS
Genre: RPG
Ontwikkelaar: Game Freak
Uitgever: Nintendo
Aantal spelers lokaal: 4
Online-ondersteuning: Ja
Aantal spelers online: 4
Releasedatum: 17 november 2017

Pokémon Ultra Sun

Platform: Nintendo 3DS
Genre: RPG
Ontwikkelaar: Game Freak
Uitgever: Nintendo
Aantal spelers lokaal: 4
Online-ondersteuning: Ja
Aantal spelers online: 4
Releasedatum: 17 november 2017