The Legend of Zelda: Majora's Mask Review | 06 mei 2003 15:07 | Auteur: Paul S

The legend of Zelda: Ocarina of Time wordt nog steeds gezien als hét meesterwerk der video games (waarschijnlijk tot dat the Wind Waker hier arriveert). Sinds zijn release zijn er maar weinig games die bij deze game in de buurt zijn gekomen. Op één game na…

startupscreen

Terwijl Link ontspannen met zijn paardje, Epona, door het bos hobbelt, komen enkele zeer irritante elfjes zijn kant op. Ze laten zijn paard schrikken en Link valt van zijn paard af. Hij staat op, “waar is mijn Ocarina?”, denkt Link. Als hij zich omdraait ziet hij een raar mannetje met een masker staan. Hij probeert zijn nieuwe speeltje uit, maar de ocarina geeft maar weinig geluid. Als Link de ocarina wil terug pakken springt het mannetje op Epona en rijdt weg. Link probeert nog op Epona te springen, maar eindigt hangend naast zijn paard. Als hij er van af valt ziet hij het gemaskerde mannetje met zijn paard in de verte weg rijden…

En zo begint een van de best geregisseerde en meest originele delen uit de legende van Zelda. Ik ben zelf nog steeds erg onder de indruk van het gamedesign, het verhaal en de wereld van de game. Laten we maar eens gaan kijken waarom dat zo is.

Verhaal

In het begin lijkt het verhaal standaard, maar Majora’s Mask gaat dieper dan iedere andere Zelda game. Link komt per ongeluk in een andere dimensie terecht, deze lijkt in eerste instantie veel op de wereld van Ocarina of Time. Wil je echter flink wat tijd gaan investeren in het ontdekken ervan, dan blijkt dat Link best een handicap heeft opgelopen. Hij heeft het uiterlijk van een Deku Scrub gekregen. Na een ontmoeting met een oude bekende blijkt dat het verhelpen van je huidige vorm ligt in maskers. Als Deku ga je op zoek en met gebruik van je nieuwe mogelijkheden krijg je je oude vorm weer terug, inclusief een masker dat je laat veranderen in een Deku en terug. Wat dan het doel wordt van je missie in deze wereld? Niet het redden van een prinses, maar het terug keren naar je eigen wereld. Helaas voor Link blijkt dit moeilijker dan het klinkt, aangezien het gemaskerde mannetje, beter bekend als Skull kid, deze wereld wil vernietigen. Link’s aandeel in de Triforce komt weer bovendrijven en met de moed en doorzettingsvermogen van een held probeert hij de plannen van Skull kid te dwarsbomen.

skullkidforthefirsttime

Tot nu toe nog steeds niet veel aparts aan de zon, maar dan volgen de vage gebeurtenissen elkaar snel op. Het plan van Skull kid is om de maan op de wereld, Termina, te laten storten. Dit gebeurd alleen al na 3 dagen, nadat Link zijn Ocarina terug heeft gekregen komt hij erachter dat er enkele tempels overwonnen moeten worden en 3 dagen tijd is veel te weinig om al deze tempels de doorkruizen. Zijn ocarina is de sleutel. Met een simpel liedje kan Link terug keren naar de eerste dag. Hierbij behoudt hij alle voorwerpen die hij heeft verkregen, maar alle gebeurtenissen waar hij een rol in heeft gehad worden weer gereset. Daarnaast verliest hij ook al z’n bommen, pijlen en rupees, maar dat is niet zo’n ramp. Link is de enige in de wereld (op de vage bankbediende na) die zich iets kan herinneren van wat zich gaat afspelen in de komende dagen. Dit klinkt vaag, maar als snel zal het idee wennen en kom je steeds meer in de game. Je gaat misbruik maken van sommige gebeurtenissen die je al kent en alles wordt bijgehouden in een puik logboek, dat je altijd bij je hebt.

Verder met het verhaal, want het idee van de tijd is niet het enige aparte aan dit spel. Als Link contact legt met vreemde wezens na het verslaan van de eerste tempel baas en dan later ook nog blijkt dat Skull kid niet eens zo slecht blijkt te zijn, ben je al lang hooked aan deze game. Daar komt nog eens bij dat ieder gebied in MM net zoals in de andere Zelda games een verhaal op zich hebben en tientallen draadjes zich verweven tot een groot en duister plot. Zelda:MM heeft een erg goed verhaal en het ondersteund de gameplay in ieder detail.

zorahall

Gameplay
Hoe de game speelt zul je allang weten. De besturing is precies als die van OoT en als je die game nog niet hebt gespeeld op de N64 of op de bonus disk én je hebt het nog niet gelezen in een andere retroreview, dan zal ik hem hier nog even kort aanhalen.
-Lopen doe je met de joystick
-Je zwaard gebruik je met B
-Acties voor je uit met A
-De bovenste C knop gebruik je om info op te vragen
-De andere C knoppen om items aan toe te wijzen
-Z is de lock knop
-Met L gebruik je je schild.

Start roept het menu op, wat nu een heel scherm voor maskers heeft. Het grootste verschil met OoT, naast de onmogelijkheid om met de echte volwassen Link te spelen, is het gebruik van maskers. Sommige maskers maken een groot verschil en laten Link volledig veranderen in een ander wezen, terwijl andere Link harder laten rennen, beter laten ruiken of vage dansjes laten uitvoeren. Ieder masker is te gebruiken voor een bepaalde puzzel, maar de transformeer maskers zijn het aller belangrijkst. Deze laten Link namelijk veranderen in een Deku scrub, een Goron of een Zora (en er is nog een über masker, maar ik wil niks verpesten voor mensen die daar nog niet mee in aanraking zijn geweest). Iedere vorm geeft Link nieuwe mogelijkheden. Zo kun je met het deku masker stukjes zweven, met het Goron masker snel rollen en met het Zora masker als een torpedo zwemmen. Wat allemaal bijdraagt aan de puzzels natuurlijk.

goronshrine

Majora’s Mask kent enkele grote momenten, zoals de Anju sidequest (Anju wil met Kafei trouwen), het helpen van de melkvrouwen (ben de namen kwijt), de bever races, de Goron race, en natuurlijk nog veel meer. Het tijd aspect kan mensen afschrikken, maar als je eenmaal weet hoe je tijd langzamer kunt maken én een goede manier om de tempels af te werken hebt gevonden, heb je echt een mooie tijd in de wereld van Termina. De simpele taktiek van “vind tempel, ga terug in tijd, versla tempel” werkt uitstekend en je hoeft je echt nergens druk om te maken. De game is wel moeilijker dan OoT en soms zelfs een tikkie onlogisch, maar neem dat voor lief als je de kans krijgt om deze game te spelen.

banker

Graphics en geluid
Hoewel de game alleen gespeeld kan worden met een expansion pak (wat meer RAM geheugen geeft aan je N64), heeft dit niet direct impact op de kwaliteit van de graphics. Hoewel de game iets mooier is als OoT, komt dit niet door scherpere textures of een hogere resolutie, maar meer door gevarieerdere textures en meer karakters in één scherm. Het kleurenpalet is iets uitgebreider en overal zijn vreemde motieven te zien en dat geeft de game zijn eigen stijl die zwaar oké is. Alle karakter modellen zijn exact hetzelfde als in OoT, maar die waren kwalitatief al erg goed. Deze game behoort zeker tot de 5 mooiste op de N64.

eastclocktown

Het geluid is van dezelfde kwaliteit als OoT, maar naar mijn mening is de muziek zelfs iets beter. Tenminste op een andere manier. Waar OoT de echte gedenkwaardige muziek heeft, heeft MM zeer goed gecomponeerde en gevarieerde muziek, met als uitschiters de muziek van Deku palace en de Stone Tower. Daarnaast is ook de klassieke Overworld theme te vinden in MM, want dat miste OoT nog.

Conclusie
Beter dan OoT? Waarschijnlijk net niet, maar de game is erg goed en mag eigenlijk niet missen in de collectie van iedere N64 bezitter. De aanschaf van een expansion pak is deze game meer dan waard want de lange tijd aan goede originele gameplay, de goede graphics en de goede muziek dragen Majora’s Mask naar grote hoogten.

En kom op, het is Zelda…

Graphics: 9.5
Sound: 10
Gameplay: 10
Replay Value: 8

Overall: 9.7
0
N1-score
Next articleF-Zero GX Boxart. Previous articleThe Legend of Zelda: Ocarina of Time review.

Plaats een reactie

De reacties bij dit bericht zijn gesloten.