De held en de Blije Bonten Beestjesheuvel Special | 08 mei 2003 23:14 | Auteur: Arnold

Misschien herinner je je nog de schokgolf van pak ‘m beet twee jaar geleden. Op de laatste Spaceworld - een beurs die Nintendo voorheen altijd zelf in Japan organiseerde om haar nieuwste speeltjes te showen - werden pers en publiek getrakteerd op de eerste beelden van de nieuwe The legend of Zelda. Maar jeetje, mineetje, allemamachies en twee liter bommen en granaten nog aan toe. Onze stoere held Link, die potige Elf (Hyliaan, sorry) die gemene monsters met zijn Meesterzwaard doorkliefde en de wereld redde van de Duisterste Machten, zag er uit als... Kleine Nemo in een groene pyama!?

tww01

Nog geen minuut na het verstrekken van de eerste fatale screenshot raakte de server van de betreffende site overbelast. Overal ter wereld ondergingen games-fora de stortvloed aan geschrokken reacties. In een filmpje leidde Link met een kinderachtige truuk een horde Moblins de afgrond in en beloonde de kijkers met een uitnodigende knipoog. Kreten als ‘Nintendo! Wat heb je met mijn held gedaan!’ en ‘Zelda wordt de nieuwe Pokémon!’ maakten de gemiddelde discussie. Wanhoop alom! Zelfs de oosterse kalender werd binnenstebuiten gekeerd, in de hoop dat 1 April in het land van de rijzende zon misschien in augustus zou vallen. Zelf heb ik vooral in het begin triomfantelijk kunnen lachen om alle doldwaze reacties. Vanaf het eerste plaatje van de schattige Link in prachtige Disney-omgeving was ik verkocht. Sterker nog, het eerste dat ik mij daadwerkelijk afvroeg was, wat ik eigenlijk ooit in die realistische Link had gezien. Het sloot perfect aan bij mijn Zelda-fantasie, die nog uit de jaren voor realistische Link stamde.

Link_OoT

Mijn favoriete Zelda-legende is altijd de derde geweest, A link to the Past. Een tijdloze klassieker op de Super Nintendo, die onlangs opnieuw in een mini-spelcasette werd geperst voor de Game Boy Advance. Wat mij nog altijd aanspreekt aan deze titel, is de stijl waarin Hyrule is vormgegeven. Het schetst een mooie balans tussen licht en donker, detail en vrijheid van de eigen fantasie. Misschien was het per ongeluk, maar door de beperkte capaciteiten van de 16-bit console, vond ik een openlijke wereld die mij dusdanig intrigeerde, dat ik er zelf mijn voorstelling bij ging maken. Hyrule was verzonnen door een stel verre Oosterlingen, maar ook een beetje door mij, zo voelde het.

ALttP-zelda

Daarop volgde Link’s Awakening. Niet alleen in de serie het directe vervolg op A link to the Past, maar ook in mijn lijstje van favorieten. Het vierde avontuur van Link, op de Game Boy, nam mij mee op vakantie, zoals ik mijn Game Boy mee naar Frankrijk nam. Voor het eerst viel mij op hoe vrij je als speler rond kon lopen in de wereld van Zelda. Ik plotte mijn koersen: ‘Vanaf de Yarna-woestijn naar het rare Ei. Vervolgens langs Malle Tracy richting de dolle aap aan het strand van Toronbo. Als ik tijd over heb, ga ik richting de adelaarstoren, ik zie wel hoe ver ik kom.’ Onderweg kwam ik altijd wel weer iets nieuws tegen, dat mij opviel, en ik kwam dan ook zelden aan bij mijn bestemming. Net voorbij de helft van het spel werd ik overrompeld door een wijziging in het plot. Ik kreeg er kippevel van, zo briljant als het was. Wie had dat ooit durven dromen...

ZeldaLA4

Een mooie derde plaats is nog altijd weggelegd voor Ocarina of Time. Wel met de realistische Link, maar ook dat heerlijke besturingssysteem: Z-focus en automatische sprongen. Doordat de camera zo dicht op de actie en de personages was gezet, kenmerkte de totale ervaring van Zelda 64 zich vooral door een sterke dramatische betrokkenheid bij het verhaal en de spelwereld om mij heen. Ook de puzzels in drie dimensies waren uitdagender dan die in twee. Een mix van elementen die bij veel Nintendo 64-spelers leidde tot een climactisch hoogtepunt. De vijfde Legend of Zelda was op een slag ‘Het Beste Spel Allertijden’.

zjapbatch9

Inmiddels ligt de nieuwste The legend of Zelda, die Nintendo twee jaar geleden op haar laatste Spaceworld-beurs showde, overal ter wereld in de winkels. The Wind Waker, zo heet ‘ie, en als je verstand op de juiste plek zit heb je ‘m al lang gehaald. Mèt de twee turven hoge Link, mèt zijn dansende kuifje en mèt het vertederend schattige gezichtje, die in het allereerste filmpje zo veel mensen de stuipen op het lijf jaagde. Toch lees ik nu nergens nog karikatuuropmerkingen over Link en de Teletubbies, of verhalen van gamers die hun GameCube inruilen voor een X-box. De reden? The Wind Waker is de ideale mix tussen de drie mooiste Zelda’s! Een opsomming:

1: Spelers zijn weer net zo vrij in hun fantasie als in A link to the Past. De variatie tussen detail en effen tekenfilmvlakken in de omgeving draagt enkel bij aan de legendarische, fantasievolle sfeer, in plaats van tegen.

2: Zeilen schept die heerlijke illusie dat je je in een gigantische wereld bevindt! Mensen plotten hun koersen aan de hand van verschillende zeekaarten en komen onderweg de leukste eilandjes tegen, waar ze even stoppen om van alles en nog wat uit te proberen. Maar ook het verhaal is net zo doorslaggevend verfrissend als dat van Link’s Awakening.

3: Het ideale besturingssysteem van Ocarina of Time is zo mogelijk op alle fronten verbeterd. Ook de derde dimensie doet nog steeds zijn ding en brengt je letterlijk dichter bij je ultieme fantasievertolking: de held, die nog steeds de wereld red.

De ideale mix, die van The Wind Waker de potentieel ideale Zelda maakt. En het is te merken. Spelers die op de helft van The Wind Waker aankomen schreeuwen weer als vanouds: Dit is het ‘Beste Spel Allertijden’. Wie had dat twee jaar geleden ooit durven dromen...?

Door Jelle de Vaal
Next articleZelda: The Wind Waker overheerst alle charts Previous articleAuto Modellista bevestigt voor de cube

Plaats een reactie

De reacties bij dit bericht zijn gesloten.