‘War, oeh, What is it good for? Absolutely nothing’… ja ja, dat weten we nu wel. Maar waar kan een game waar oorlog centraal in staat dan wel goed voor zijn? Voor vele uren spelplezier? Voor niet uit je hoofd te krijgen deuntjes en bliepjes? Voor veel frustratie misschien? Of een nieuwe verslaving? Het is in ieder geval wel goed voor één ding: een review!

Onder het motto beter laat dan nooit komt hier dan alsnog de Advance Wars 2-review, en om maar gelijk met de deur in huis te vallen: dit is dé game voor dictators, schaakfreaks, strategen en natuurlijk ook voor alle andere gamers. Betreed het slagveld, lees en huiver.

Een paar jaar geleden, toen ik nog geestelijk kleuter was, kreeg ik een GBA voor mijn 13de verjaardag. Mooi dingetje, ik had er nog geen games voor maar dat kwam nog wel. Kreeg er ook gelijk een magazine bij, waarin een grote lijst van games in stond, die nog voor de handheld uit moesten komen. Ik heb werkelijk geen fokking idee hoe ik er toen bij was gekomen, maar toen was ik al geïnteresseerd in Advance Wars. Misschien was het een screenshot die me direct bij m’n strot greep, of een preview die ik over de game had gelezen, maar er was gewoon iets waardoor die game mijn collectie moest versterken. Dus toen die eindelijk zou uitkomen, het was volgens mij zelfs nog een paar dagen later, betrad ik de plaatselijke gameshop om het spel te halen. Maar na vijf keer heen hen weer lopen langs de schappen bleek hij er helemaal niet te liggen. Toen ik besloot om het na te vragen kwam ik voor een onaangename verassing te staan: de game was uitgesteld, door de aanslagen van 11 september. Nee, het is niet mogelijk om in die game met vliegtuigen gebouwen binnen te vliegen, het is zelfs een vrij onschuldige game, toch werd Advance Wars flink vertraagd en heb ik hem wel eens van iemand geleend, maar nooit meer gekocht…

Serieus, ik heb er spijt van dat ik allemaal gare kutspellen heb gehaald in plaats van Advance Wars, echt waar. Maar er was nog hoop voor me: het tweede deel 2 voor de GBA van de al wat langer lopende serie (sinds de Famicom, als ik me niet vergis) werd aangekondigd, en kwam wél op tijd uit. Sinds toen was ik weer helemaal happy.



Let’s go to war!
Advance Wars (deel 1 en 2) zijn simpel van opzet, en het had eigenlijk net zo goed een bordspel kunnen zijn. Het spel is onderverdeeld in een aantal spelmodes, zoals Campaign (waar je missies moet uitvechten), maar ook wat lichtere modes (zoals War Room). Zo kan je ook even snel een conflict uitvechten zonder een heel verhaal te volgen, gewoon zoals jij dat wilt.
De wedstrijden hebben meestal een of twee hoofddoelen, en als je één van die voltooid is de slag gespeeld. Zo kan het zijn dat je alleen de basis van je tegenstander moet veroveren, iedereen moet uitschakelen of bijvoorbeeld vier lasers moet vernietigen die over het veld verspreid staan. Natuurlijk doe je dit niet door even aan je kont te krabben, nee, dit spel vereist inzicht, concentratie en geduld. Advance Wars is een turn-based strategygame, en het is misschien simpel om erin te komen, maar het heeft wel veel kennis nodig. Zo moet je weten voor je je beurt eindigt of je mannetjes wel goed staan opgesteld (dit doe je om bij iedere vijand na te gaan of ze bij je in de buurt kunnen komen), of die Tank het wel echt van die Bomber kan winnen en of dat je er echt het onderste uit de kan hebt gehaald.
Advance Wars 2 is net zoals zijn voorganger een aparte game. Het is allemaal zo simpel als je het speelt, maar eigenlijk zo ingewikkeld als je erover nadenkt. Dit is nou echt een game waarbij je jezelf bij een verkeerde zet echt voor je kop mag slaan, omdat het gewoon niet aan de besturing of zoiets dergelijks kan liggen. Alles wat de computer doet had je al kunnen weten of voorspellen, maar dat maakt het er niet makkelijker op. Deel 2 is zelfs een stuk pittiger dan Advance Wars 1, zonder de moeilijkheidsgraad op een cheesy manier te verhogen.