Splintercell Review | 28 juni 2003 22:46 | Auteur: Richard

Jij bent Sam. Sam Fisher. Een van de beste geheim agenten van Third Echelon. Third Echelon is een initiatief van de NSA, en bestaat volgens de Amerikaanse overheid niet. In je eentje moet jij op zoek naar twee Amerikaanse agenten die vermist worden. Zij zijn voor het laatst gezien in Georgië. Als je gevangen wordt genomen ontkent Third Echelon en de NSA jouw bestaan. Jij bestaat niet. Jij bent een Splintercell.

Het spel begint met een exclusief PS2/GC filmpje dat verteld dat Agent Madison en Blaustein gevangen zijn genomen. En natuurlijk mag jij gaan uitzoeken waar ze zijn. Maar eerst moet je bewijzen dat je de juiste man voor de job bent. Dat doe je in de training level, waarbij je eerst een paar keer met de camera moet leren draaien, en daarna een hindernisbaan afleggen. Sam’s moves komen hier allemaal bij aan bod en dat is maar goed ook, want als je Splintercell voor het eerst speelt moet je wel zijn uitgebreidde arsenaal aan moves leren kennen. Als je dit eenmaal hebt gedaan, is het tijd voor de echte training, stealth. Je krijgt van Lambert, je werkgever, telkens via een onderhuids implantaat, opdrachten. Je moet bijvoorbeeld vijanden neerslaan, ondervragen, en ze dwingen om deuren open te maken. Daarna moet je camera’s ontwijken en weer langs een korte hindernisbaan komen, zonder een enkel geluid te maken. Dit is soms lastig, want als er glasscherven op de grond liggen moet je wel heel voorzichtig lopen. Als je dit allemaal hebt voltooid komt er weer een filmpje, waarna het spel pas echt begint, je eerste missie.

art-02
In Splintercell is het de bedoeling om aan informatie te komen, zonder gezien of gehoord te worden. Ziet iemand je toch, dan is de keuze aan jou. Een getuige achterlaten of een lijk. Alhoewel je wel een pistool tot je beschikking hebt, moet je deze alleen gebruiken als het écht noodzakelijk is. Als je namelijk iemand doodschiet, is dit nooit geluidloos. Er zit wel een demper op je pistool, maar de doodskreten zijn ook te horen, en als je niet in iemands hoofd schiet, schieten ze vaak ook terug, wat natuurlijk veel geluid maakt, en dan wordt er alarmgeslagen.

Alhoewel je niet veel over Sam zelf te weten komt, is het verhaal erg diepgaand en realistisch. Ubi Soft heeft zelf gezegd dat als het verhaal ooit echt gebeurd, het spel direct vanwege legale redenen uit de schappen moet worden gehaald. Laten we dus maar hopen dat Amerika nooit oorlog gaat voeren met Georgië. Het verhaal gaat zo diep, dat je zelfs de CIA moet infiltreren om een verrader op te sporen, en te kidnappen. Mocht je een CIA agent vermoorden, dan is de missie finito. Wel krijg je in dit level de SC-20k geweer tot je beschikking, waarop je een hoop gadgets kunt aansluiten. Zo is er bijvoorbeeld de Sticky Camera, die, als je deze afschiet, als verken-camera dient, deze heeft een zoom-functie en nacht- en thermale visie. Ook is er de Sticky Shocker, die je direct op een vijand moet schieten. Als deze contact heeft gemaakt geeft ‘ie schokken af, waarna de vijand bewusteloos neervalt. Ook leuk is de Distraction Cam, die in plaats van zoom en nachtvisie een geluidjesmaker heeft en een mini CO²-fles, die je kan gebruiken om vijanden naar je toe te lokken en te vergassen.

ps2_6

Natuurlijk moet ook de GBA-connectie niet ontbreken. Nintendo is hier zo gefixeerd op, en hebben gezegd dat ze hier meer aandacht aan besteden dan aan online-play. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik tot nu toe hier nog niet veel van heb gemerkt. Maar bij Splintercell is deze zeker benoemenswaardig. Je kunt je Gameboy Advance (of SP) op elk moment aansluiten, en je krijgt direct een mini-map op je scherm. Je ziet elke vijand, bewusteloze vijand, onschuldige mensen, camera, turret en wallmine. Erg handig dus. Je kunt je spel ook pauzeren om op je gemakje de positie van je vijanden uit te zoeken. Als je een turret tegenkomt in het spel, kun je deze uitschakelen of met de GBA besturen, en vijanden afschieten. Dit is erg handig als iemand anders dit doet, maar in je eentje is het de moeite niet. De handleiding zegt dat je van een afstandje met key-pads en computers kunt omgaan, maar dit is niet zo. Pas als je ernaast staat verschijnt de Interact button op je scherm en kun je wel met je geweer klaarstaan om vijanden af te schieten, terwijl iemand anders met de deur of computer bezig is. Ben je in je eentje, is dit weeral de moeite niet. Wat wel de moeite is, is de Sticky Bomb, exclusief voor de gamecube, en alleen te gebruiken met een GBA. Deze moet je afschieten met je SC-20k en kleeft aan alles, dus ook aan vijanden. Deze heeft trouwens ook zo’n lage impact dat vijanden het soms niet doorhebben. Eenmaal afgeschoten volg je de bom met de GBA, en als er een of meer vijanden in de buurt zijn druk je op je GBA op de b-knop om deze af te laten gaan. Deze bom zendt lage-frequentie geluiden uit waardoor glas breekt (dus ook lampen) en vijanden bewusteloos maakt. Verder kun je met de GBA ook wallmines onklaar maken en daarna met je GBA op elk moment laten ontploffen.

Beoordeling:

Graphics:

Grafisch gezien is Splintercell een toppertje. Zo zal je in een missie door een koelcel moeten gaan om verder te komen. En zoals je misschien bij de supermarkt wel is hebt gezien, komt daar natuurlijk damp van. Dus je ziet vrijwel niets. Thermal vision dan maar. Of niet, want deze werkt door de kou pas als je dichtbij een vijand staat. Verder is er ook veel aandacht besteed aan Sam z’n uiterlijk. Hij moet zich scheren en heeft grijs haar (ervaring!!). Verder heeft Sammie nog 2 andere kostuum, naast zijn standaard kostuum. Ook is de belichting goed gedaan, en op een vertex-shader na, is het van xdoos kwaliteit. De FMV’s (Full Motion Videos) zijn ook van topkwaliteit en lijken net echt. Vooral in het introfilmpje is veel aandacht aan detail besteed. Minpunt is wel dat als er een badguy door een wil gaan, zijn geweer door de deur steekt, en dan weet je al dat je je moet verstoppen. Dit is een klein detail maar maakt het spel toch ietsje makkelijker. Ook steekt er soms een hoofd door een muur, maar verder ziet het er allemaal prachtig uit.

ps2_4

Geluid:

In tegenstelling tot de meeste games, heeft Splintercell goeie voice acting. De stem van Sam (dat rijmt) wordt gedaan door Micheal Ironside, die in meer dan 100 films heeft gespeeld, waarvan de bekendste The Perfect Storm, hierin speelt hij Bob Brown.
De muziek in Splintercell is ietwat herhaaldelijk, maar past perfect bij de omgevingen. Meestal is de muziek rustig, maar als je wordt ontdekt, of je schiet iemand neer, wordt de muziek ineens een stuk spannender, totdat de vijand denkt dat ze het verkeerd hebben gehoord, of dat ze dood zijn. Ook de omgeving waarin Sam zich bevindt maakt veel uit. Loop je op hout, dan kraakt het soms en heb je een grotere kans om ontdekt te worden. Loop je in een grote zaal, dan hoor je de echo’s van voetstappen.

Gameplay:

De gameplay is erg variërend, en Sam heeft veel verschillende moves, die je met een beetje oefenen allemaal onder de knie kunt kirjgen. Ook de missies variëren erg. Soms moet je een hele verdieping met terroristen uitroeien, en een andere keer mag je weer niemand doodschieten. Verder moet je nog uit brandende huizen ontsnappen, vrachtwagens opblazen en van daken abseilen. De route in de missies zijn over het algemeen erg simpel. Mag je niet door een bepaalde deur, dan is het slot kapot. Pas als je een objective hebt voltooid is het slot met magie ineens weer gemaakt. Mag je een hek niet over, is er prikkeldraad, pas als je zus en zo hebt gedaan is er ineens een magisch gat in het prikkeldraad. Natuurlijk is dit niet bij elke missie, soms weet je zelfs niet waar je heen moet. De camera is in het begin even wennen, want deze gaat namelijk het tegenovergestelde van bv. Zelda, maar als je ook hier even mee oefent heb je het zo onder de knie, en als je het eenmaal doorhebt is het camera werk erg goed.
Tot slot heb je ook nog naast menselijke vijanden, honden. Deze zijn erg irritant en op hun hoede, en als ze je eenmaal ruiken bijten ze je dood en blaffen ze om hun vijandelijke baasje. Je kan ze afschudden door in het water te rollen, of gewoon af te schieten, waarna ze jankend (ahhhhh) doodvallen.

Conclusie:

Alhoewel ik wat meer vecht-moves mistte is Splintercell een game van topkwaliteit en zeker een aanrader. Maar als je van schieten, tieten en helikopters games houdt dan zit je verkeerd, want naast je dochter Sarah en computernerd Anna Grímsdottír zitten er geen tieten in. De xdoos kreeg de nieuwe missie Kola Cell, de PS2 kreeg Powerplant en de cubers krijgen GBA mogelijkheden, die ook zeker de moeite waard zijn. Heb je de game inmiddels al op hard mode uitgespeeld? Probeer dan is het spel uit te spelen en niemand te vermoorden, want dat is eigenlijk de bedoeling van Splintercell, en het is mogelijk.
8,6
N1-score
Next articleGMR Magazine werpt licht op SC Previous articleSuper Mario Advance 4 site geopent

Reacties van gebruikers

Avatar
Gebruiker 3239 | 20 mei 2004 15:17 | #35939
heb dees gister gekocht...echt vet leuk man!!ook met een vriend ,dan kan die de GBA doen...

Plaats een reactie

Log in of registreer een account om een reactie te kunnen plaatsen.